For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
BABCIE
OPARTE NA PRAWDZIWEJ HISTORII...
BROOKLYN, 40 LAT TEMU
ZAMKNIĘTE
OTWARTE
WEŹ NUMEREK
Hej, Joey.
Po co babcia cię dziś przysłała?
Dwa bochenki chleba i tuzin zeppoli.
Gorące i świeże, już pakujemy, kolego.
Bądź grzeczny. Odmawiaj różaniec.
Joey,
nie zjedz ich po drodze.
Gra rozpoczęta!
Fajny nowy samochód, panie Romano. Klasyka.
Dziękuję, Joe.
- Cześć, Joe. - Cześć, Bruno.
Bruno, czyścisz niedokładnie.
Tutaj.
Mamo, przyniosłem chleb.
Brawo, Joey.
Zeppole.
Joey!
Nie ma zeppoli.
Wynocha.
Zobaczysz, jak babcia robi sos?
Vieni accà.
Guarda, aspetta.
Powąchaj.
Skąd wiesz, ile użyć?
Czujesz to w sercu.
Wkładasz tu serce.
Mangia.
Perfekcyjne, babciu.
Nie, ty jesteś perfetto.
„Przy stole się nie starzejemy”.
Ej! Już cię nie ma!
Lubisz lazanię?
Kto wybrał wszystkie rogi?
Co się stało z lazanią?
- To dla was sos czy dip? - Sos.
Mamma.
- Roberta! Boże! - Cześć, Roberto!
Fotografia!
- Hej. - Przyjmij moje kondolencje, Joey.
Twoja mama miała złote serce.
Zrobiłam ci nadziewane muszelki ze świeżą ricottą i szpinakiem.
Na później.
Dziękuję.
Za twoją mamę Marię.
Była mi niczym matka.
- Ta milsza. - Tak.
- Salute. - Salute.
Nie wiem,
jak będzie wyglądać jutro.
- Daj temu czas. - Tak.
Czas leczy rany.
Czy moja żona zabiła mnie wzrokiem?
Tak. Na to wygląda.
Oto i ona.
Joe, zrobiłam ci scungilli.
- Mówiłem, że nie ich lubi. - Zamkniesz się? Mówisz za głośno.
Nakarm swój smutek. Tylko tak to przetrwasz.
Dałam 18 ząbków czosnku.
Dziękuję.
- Wpadnę w tym tygodniu, okej? - Tak.
Weź je i zjedz.
Twoje słynne cassate.
Proszę.
- Pyszne. - Prego.
Moja mama cię uwielbiała, Gia.
Przez 26 lat była kimś więcej niż klientką. Była przyjaciółką.
Bardzo ci za wszystko dziękuję.
Zrobiłaś jej piękną perukę.
Wszyscy zasługujemy na godność.
Zwłaszcza na końcu.
Gdyby co, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Tak.
W porządku.
- Włóż je do lodówki. - Tak.
Niedziela. Kolacja.
To nie było pytanie.
- Tak. - Dobrze.
Wygląda pięknie, Bruno.
Dzięki tobie.
Praca nad nim to przyjemność.
Maronn, poślubilibyście ten samochód, gdybyście mogli.
Dobra, wsiadaj.
Ma rację, poślubiłbym go.
Słyszałam!
To dużo dobrych wspomnień.
Pamiętasz mojego tatę i jego kołpaki?
Ich odejście tak boli.
Tak.
Zadzwonię jutro.
Tak.
- Mi disgusta! Gdzie oregano? - Roberto, proszę.
- To jest włoskie jedzenie? - No już.
- Joe! - Spokojnie.
Znowu mnie atakuje.
- Roberto, dość! - Spaghetti z klopsikami?
- To wędliny z keczupem! - Hej!
To dobra rzecz. Widzi pani?
- Hej! Dość tego! - Spadaj!
Il diavolo! Chce mnie zabić!
- Chcę. - Pozdrów rodzinę. Miło cię widzieć.
Ciebie też, Joe.
- Wiem, co powiesz. - „Przestań znęcać się nad kucharzem”?
„Znęcać się nad kucharzem”?
Tak.
Policja już jedzie. Oskarżono cię o napaść.
Gdy moja stopa wyzdrowieje, to już ja mu pokażę.
Skopię jego culo.
Mam coś dla ciebie.
Co?
Musiałem jej obiecać, że ci to dam.
Nie mogłam, Joey. Nie...
Przepraszam.
Nie byłam w stanie pójść na jej pogrzeb.
Wiem.
W porządku.
Przez 60 lat była moją przyjaciółką.
A ty jej.
Ciężko się żegnać z kimś
po 60 latach.
To niemożliwe.
Wiedziała, że uwielbiam tę broszkę.
No to załóż ją.
Będzie ładnie.
Dobrze.
Mnie się podoba.
Chwileczkę.
Prawie zapomniałam.
List od twojej mamy.
To miłe.
Poczujesz, gdy będziesz gotowy.
I wtedy go otworzysz.
Dziękuję.
„Przy stole się nie starzejemy”.
URZĄD TRANSPORTU METROPOLITALNEGO
Oto i on!
Legenda powraca!
Wygląda to na problem z akumulatorem.
Rano szybko się to załatwi.
- Chcecie zepsuć autobus? Co się dzieje? - Wygląda dobrze.
Lepiej odbij kartę.
- Szef ciska gromy. - Tak.
Czyli nic się nie zmieniło.
Co to? Ładnie pachnie.
Zostawiłem w pokoju socjalnym.
Klopsiki mojej babci.
Lub coś, co je przypomina.
Dzięki, że przyszliście. Doceniam to.
Nieważne, ile masz lat, nie ma nic gorszego niż utrata matki.
Dzień dobry, panie McClane.
- Miło pana widzieć. - Joe!
Jak miło! Tyle dni pana nie było. Martwiłem się, że pan nie wróci.
Nie, to nie wchodzi w grę.
Dobrze wrócić i...
Wielkie dzięki za...
pamięć i kosz z owocami.
- Jasne. - Mandarynki i inne. Dziękuję.
Oczywiście.
W zeszłym roku straciłem kota, więc wiem, co to żałoba. Choć tyle mogłem zrobić.
Przykro mi. Nie wiedziałem.
Koniec przerwy.
Dobrze.
- Dobrze. - Ponownie dziękuję.
Mówiłam o kolacji, ale nie musiałeś gotować.
Przestań.
Uwielbiam was gościć.
To według przepisu mojej babci:
makaron domowej roboty, policzek wieprzowy, ser pecorino
i sos pomidorowy z dojrzewających pomidorów san marzano.
Jestem pod wrażeniem.
Od kiedy ty gotujesz?
Nie wiem.
Próbuję sobie przypomnieć potrawy mamy i babci i robię jedną po drugiej.
Kilka prawie odtworzyłem.
Ale to niedzielny sos babci najbardziej chciałbym zrobić.
Nieważne.
Buon appetito!
Wygląda pysznie.
Salute. Smacznego.
Joe, zanim zjemy,
chcemy z tobą o czymś porozmawiać.
Martwi się. Słyszę to 50 razy dziennie.
Odkąd odeszła twoja mama, martwię się o twoją przyszłość.
Długo się nią opiekowałeś i to było piękne,
ale teraz musisz pomyśleć o sobie.
O co ci chodzi?
- Może coś powiesz. - Dobrze.
Nie jesteśmy już dziećmi, tak?
Potrzebujesz planu.
Weź ubezpieczenie mamy.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Bez jej utraty nie miałbym tych pieniędzy...
Nie tak chcę spędzić wieczór.
W ten sposób możesz uczcić jej pamięć. Wydaj te pieniądze.
Znajdź coś, co cię uszczęśliwi, lub coś, co sprawi, że ją poczujesz.
Albo spłać długi.
Bo 200 000 dolarów to coś.
- Dobra. - Nie wiem, może...
Może kup sobie nowe ubrania czy jakieś meble.
Ten fotel...
Maronn, należał do Bruna przed naszym ślubem.
Lubię go. Co z nim nie tak?
Idealny do oglądania meczów jankesów,
kształt rękawicy bejsbolowej, czysta skóra koryncka.
Nie wiem, może jakieś hobby? Mój kolega zaczął tańczyć flamenco.
Przestań z tym flamenco.
Nie pójdzie na flamenco.
A może siatkówka?
Może, nie wiem.
Mam w nią grać?
Wybór jest twój, ale musisz spróbować czegoś nowego.
Jeśli będziesz robił ciągle to samo, to nic się nie zmieni.
Będziesz siedział w tym głupim fotelu w wieku 60 lat. Capisce?
Capisce.
Wybacz, że zrzędzę.
Martwię się, bo cię kocham.
- Wiem. Kocham cię. Dziękuję. - W porządku.
Dobra.
Ja też cię kocham.
Jestem też bardzo głodny, więc jedzmy.
- Zimny policzek wieprzowy to masakra. - Częstujcie się.
Dzień dobry.
Bellissimo.
Ładny.
Tak.
Moja babcia robiła dokładnie to samo z...
W końcu pomidory są sercem dania.
- Nie masz serca, nie masz nic. - Fakt.
Poproszę trzy.
- Trzy. Dla pani wszystko. - Grazie.
Prego.
Antonello, mam kwiaty.
- Jakie piękne. - Olivia?
Joe?
Rany! Nic się nie zmieniłaś.
Daj spokój, wymyślasz.
- Serio. - Minęło 30 lat.
Przysięgam na Boga, nie zmieniłaś się. Wyglądasz super.
Znasz go?
Wybacz. Tak.
- To moja sąsiadka Antonella. - Witam.
Byliśmy w jednej szkole, nim moi rodzice przenieśli się na Staten Island.
Tak. Była moją partnerką na studniówce.
Tak, na studniówce.
Tak.
Miło panią poznać, Antonello.
Pana też miło poznać.
Dziękuję.
- Nie mieszkasz tu, prawda? - Nie.
W dzieciństwie mama i babcia zabierały mnie na ten targ.
Nie mogłem uwierzyć, że wciąż tu jest.
No cóż... dobre rzeczy wytrzymują próbę czasu.
Jest prawniczką.
- Nie jestem. - „Prawniczką”?
Jeszcze nie, ale...
wróciłam do szkoły.
Jestem na pierwszym roku w St. John’s.
St. John’s to coś.
Tak.
- Nigdy nie za późno na nowy początek. - Tak.
- Wybacz, czas nas goni. - Jasne. Miło cię widzieć.
- Dzięki. - Miło panią poznać, Antonello.
- Dziękuję, mnie również. - Dzięki, Al.
O co tu chodzi?
To bardzo krótka, ale długa historia.
„Bardzo krótka, ale długa historia”.
- Świetnie ujęte. Zapamiętam to. - Dobra.
Nieźle, Olivia z liceum.
Wciąż seksowna?
Seksowna i zamężna.
- Kto jest seksowny? - Kończę.
RESTAURACJA NA SPRZEDAŻ, STAN DO REMONTU
Co to? Przedstawienie dla sąsiadów?
Nie chcę mieć białych pasków.
Chcę wam coś powiedzieć.
Byłem na Staten Island i znalazłem restaurację.
Jadasz na Staten Island?
Tu masz dużo dobrych restauracji.
Nie mówię o jedzeniu.
Mówię o kupnie.
Restauracji?
Tak.
- Na Staten Island? Co? - Tak.
O czym ty mówisz? Za co ją kupisz?
Za pieniądze mamy.
Oszalałeś?
Nie wiem, może tak.
Ale chcę otworzyć włoską restaurację
i nazwać ją Enoteca Maria.
Po mamie.
Nie znasz się na tym.
Na czym się tu znać?
Robisz jedzenie, ludzie jedzą i są szczęśliwi.
Mówiliście, że mam czegoś spróbować.
Tak, kup nowe meble, znajdź dziewczynę.
Lub spłać hipotekę. Nie otwieraj biznesu, o którym nic nie wiesz.
Nie młodnieję.
Mam coraz mniej czasu, żeby coś wymyślić.
A tego właśnie chcę.
Nie umiem tego wyjaśnić,
ale tego potrzebuję.
Nie mogę z czystym sumieniem pozwolić ci na wydanie pieniędzy mamy
na restaurację na Staten Island.
Chyba nie rozumiesz.
Już to zrobiłem.
Cieszę się, że obejrzycie to miejsce.
Jest niesamowite.
Spójrzcie, jaki fajny bar.
I podłoga.
Ta szachownica jest oryginalna.
Nie przesadzam, ma bombowy klimat.
Pewnie usunę te ławy.
Nie chcę ich.
Ile za to dałeś?
Na zaliczkę 175 000.
Mam kredyt oczywiście.
Nie rzucę pracy w ZTM.
Zatrzymam ją, by opłacać rachunki.
I mam pieniędzy na pięć miesięcy,
zanim sprzedam choć jedno danie.
Boże!
Może chociaż spróbujecie zachować otwarty umysł?
Jeśli nie mam was, to nie mam nikogo.
Jasne?
Oprowadzę was i opowiem, jak to widzę.
Mogę?
Za tę odkrytą cegłę
ludzie dosłownie by się teraz pozabijali.
Na zapleczu jest superancka oldskulowa budka telefoniczna.
Spójrzcie na te pokryte cyną sufity.
To jakiś żart? Nie, to fakt.
Chcę wyburzyć te ściany i może zrobić przejście łukowe.
To byłaby piękna otwarta kuchnia.
Chcę, żeby to miejsce przypominało dom, nie restaurację.
Więc podsumowując,
chcesz otworzyć restaurację
z pięcioma daniami, które umiesz zrobić?
Nie, może jedno czy dwa z mojej rodziny.
Wiecie, co się stało?
Przeglądam przepisy mamy i babci.
Nagle myślę: „Co ja robię? Czego szukam?”.
I wtedy zrozumiałem,
że jedzenie to miłość.
Pokochają jedzenie, to pokochają to miejsce.
Chcę, żeby to miejsce oferowało więcej niż tylko jedzenie.
Chcę miejsca z rodzinną atmosferą.
Jasne, ale twojej mamy i babci
nie ma wśród nas.
Więc kto będzie gotować jak one?
Babcie.
Inne włoskie babcie. Oto kto.
Będą używały swoich rodzinnych przepisów,
a ja zaoferuję to światu.
To wspaniałe.
Co? Naprawdę.
Prawdziwe babcie!
- Joe, to wspaniały pomysł. - Dziękuję.
Kto nie lubi babcinego jedzenia?
Dobra, chyba ma to swój urok.
To świetny pomysł.
Spodobał ci się.
Nie podoba mi się.
Podoba, bo gdyby ci się nie podobał,
miałbyś serce z kamienia.
Bruno, przestań mieć serce z kamienia.
Taka praca potrwa miesiącami.
Ściany, podłoga, płytki, prąd.
Nie wspomnę o hydraulice i zabezpieczeniach przeciwpożarowych.
Kto to zrobi?
Zatrudnisz do tego jakąś babcię?
Tutaj mam szczęście.
Mój przyjaciel jest budowlańcem, więc mam szczęście.
- O nie. - Tak.
Tak.
Nie!
Normalnie nie mówiłbym o tym,
ale pamiętasz, ile razy naprawiłem auto twojemu ojcu z dobroci serca?
Mówisz o tym.
Jako o punkcie odniesienia.
Przyjaciel ma problem z autem, a ja umiem je naprawić.
Na to nie trzeba pozwoleń.
Nie trzeba kodeksów budowlanych,
związków zawodowych...
Nie myślisz.
Potrzebujesz szefów kuchni, menu,
planu marketingowego,
pozwolenia na użytkowanie budynku,
musisz przejść różne inspekcje...
- Nawet nie słuchasz! - Słucham.
Muszę przejść inspekcję i mieć menu.
Bardzo cię kocham.
Masz talent do wielu rzeczy, ale biznes nie jest wśród nich.
Wiem, ale mam ciebie.
Obiecuję, że zapłacę ci za całą pracę,
gdy tylko to miejsce stanie na nogi.
A ja kocham projektować wnętrza.
Widzę tam stojak na wino,
kupi się farbę od Benjamina Moore’a,
może powiesimy rodzinne zdjęcia.
O tym mówię.
Ma już wizję.
To wspaniałe!
Jesteś szalonym skubańcem, wiesz?
Czyli zgadzasz się?
Tak. zgadzam się.
- Zobaczysz, będzie fajnie. - Dobra.
- Żyje się raz. - Nie dotykaj mnie tak.
Supermanie, pokażę ci budkę telefoniczną.
Dobra.
Gdzie jest kosz? Potrzebny mi kosz.
Potrzebuję płatnej pracy.
Do dzieła!
Co to jest?
- Kucharka? - Tak.
Ledwo się ruszam.
Co ty gadasz?
Lekarz mówi, że jesteś w formie.
Co on tam wie?
Muszę zakładać skarpety uciskowe,
żeby przejść stąd do łazienki.
Jesteś nieszczęśliwa, gdy nie gotujesz. Będzie super.
Mam 73 lata. Zaznałam dość szczęścia.
Daj spokój, wiek to nie choroba.
Nie jest też lekarstwem.
Joey, nie mogę tego dla ciebie zrobić.
Nie proszę dla siebie.
Zrób dla siebie
i mojej mamy.
Co?
Pokój jej duszy.
Wykorzystujesz katolickie poczucie winy?
- Nauczyłem się tego od najlepszych. - Maronn.
Nie mówię „tak”, ale gdybym się zgodziła,
kto jeszcze byłby w kuchni?
Nie nakarmię sama całej restauracji.
Zaufaj mi.
Będzie fajnie.
SZUKAM BABĆ
Dzień dobry.
Wszyscy miejscowi mówią o pana nowej restauracji.
Tak, otwieram ją.
Chyba się nie przedstawiłem.
Jestem Joe.
Al.
27 Hyatt Street należało do mojego przyjaciela Dominica Spirito.
Każdy chrzest, komunia,
ukończenie szkoły, urodziny, rocznice...
świętowano w Spirito’s.
Należała do niego przez ponad 50 lat, do śmierci.
Przykro mi, nie wiedziałem.
Wyrzucił pan jego nazwisko na ulicę.
Odnawialiśmy budynek.
Nie chciałem nikogo urazić.
Nie ufam ludziom, którzy nie są stąd.
To nie Manhattan, a na pewno nie Brooklyn.
Jest pan na wyspie. Jasne?
Tak, jasne.
Gianni,
co ci opowiem o dzisiejszym dniu?
Wstałam,
zrobiłam śniadanie i zdrzemnęłam się.
Było miło.
Potem zjadłam obiad, a teraz rozmawiam z tobą, kochanie.
Tak?
Antonella!
To ja.
Mamy dziś wizytę u lekarza?
Bo jeśli tak, to nie idę, chyba że to podiatra.
Nie mamy,
ale masz rozmowę o pracę.
Nie!
Mówiłam, że nie.
Starsze panie jako kucharki to absurd.
Absurd!
To grzech.
Jak to grzech?
Powiedziałaś mi, że ten Joe to idiota.
Nie. Że był infantylny, gdy mieliśmy po 17 lat.
To daj mi dobry powód, dla którego powinnam tam iść.
Bo siedzisz sama w tym domu, a masz życie do przeżycia.
- Twój ulubiony szal. - Nie idę!
Wzięłam lek moczopędny godzinę temu.
Oby łazienka była do użytku.
Myślisz, że nie mam tu łazienki?
Chodzisz bez problemu.
Dziś będzie z górki. Wszystko gotowe.
Dzięki.
Nikt nie przychodzi.
Będą tu za 20 minut.
Usiądź i odpocznij. Dobrze ci idzie.
Ta lista Craiga...
Nie, to Craigslist.
Czy można na tym Craigu polegać?
Nie, to nie jest ktoś, to jest coś.
Ludzie ogłaszają tam rzeczy na sprzedaż lub pracę.
Coś jak gazeta.
Tak, tylko w internecie.
Więc każdy może z każdego miejsca to przeczytać.
Trzeba było dać to do gazety.
Dobra.
Wiesz może, jak moja babcia robiła niedzielny sos?
Zawsze miał taki słodki posmak.
Znasz dokładne składniki?
Joey, to jak prosić kobietę, by pokazała ci swoje mundate.
„Mundate”? Nawet nie...
Za kogo mnie uważasz?
Nawet nie wiem, co to.
Lepiej nie pytaj.
Wybacz, nie prosiłbym o pokazanie mi mundate,
ale trochę się winię za to,
że nie prosiłem ich o zapisanie tych rzeczy.
Nie wiem dokładnie, ale gdybym wiedziała,
to nie byłby sos twojej babci, prawda?
To tajemnica czyni go specjalnym.
Spróbuj cukru.
Potrzeba więcej, niż myślisz.
Dodałem tonę cukru.
Są różne rodzaje.
Otrzymasz ten smak,
odkrywając źródło słodyczy.
Posłuchaj.
Zrobiłam ten szalik, siedząc tutaj.
Oby ci się spodobał.
- Dla ciebie. - Jak miło. Dziękuję.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
Miły i ciepły.
Bardzo piękny.
Dzwonię po podwózkę. Gram w pokera o 15.00.
Daj mi 20 minut. Usiądź.
- Dałam ci trzy godziny. - Nie.
Widziałam, jak przenosisz pudła, butelki...
- Zaraz przyjdą inni... - Nikt nie przyjdzie!
- Przyjdą, zostań. 45 minut... - Mam dość patrzenia...
Hej! Jesteście! Czyż to nie wspaniałe? Wszyscy są.
Świetnie!
Spokojnie.
Zmusiła mnie.
Czasem trzeba ją popchnąć.
Dosłownie to zrobiła.
- Tutaj. Wspaniale. Twoje rzeczy. - Dotarłam.
Idę na zajęcia. Odbiorę cię.
- To znaczy? - Baw się dobrze.
Baw się dobrze.
Dzięki, że ją przyprowadziłaś.
Spoko. Zrobię dla niej wszystko.
Przy okazji.
Świetny pomysł. Mam nadzieję, że się uda.
Dzięki.
No dobrze.
Antonello, to jest Roberta, szefowa kuchni w Enoteca Maria.
Se.
„Se”?
Jest pani z Sycylii?
Se. Jestem z Sycylii.
A pani skąd?
Z Bolonii.
Bolonia.
Sì.
Pluję na Bolonię!
- Tak? - Se!
A ja na Sycylię.
Nie pluj na Sycylię!
Super! To jak muzyka dla moich uszu.
Nie! Pasja jest dobra.
- Masz grande bocca! - Jesteś puttana.
- Dzień dobry. - Co? Czego chcesz?
Chyba pomyliłam adresy.
Nie, to właśnie tutaj. Przepraszam za to.
Z ogłoszenia na kucharkę?
- Tak. - Nieładne słowa!
- Super. Pani imię? - Nie mówiłam tak.
- Teresa. - Piękne imię.
Mogę panią zaprosić?
- Nie znam takiej osoby jak ty. - Spadaj, jędzo!
Pani Tereso, oto Antonella z Bolonii.
A to Roberta z Sycylii.
- Dzień dobry. - Skąd pani jest?
- Jestem z Bronksu. - Świetnie.
Bawcie się dobrze
i gotujcie jak dla własnej rodziny.
Kuchnia należy do was.
Co?
- Potrzebujesz czosnku? - Nie.
Przestań!
Nie.
Proszę.
O Boże.
Ten ser na pizzy jest idealnie chrupiący, a jednak się ciągnie.
To niesamowite.
Grazie.
Roberto, gulasz z ogona wołowego
rozpływa się w ustach.
Tak.
Pięknie.
Na panią brak mi słów.
Zaniemówiłem.
Skąd się pani wzięła? Spadła z nieba?
Ten pięknie doprawiony czosnek
w środku steku.
Gdzie się pani tego nauczyła?
W klasztorze.
„W klasztorze”?
Jesteś zakonnicą?
A ty i ten twój język.
Błogosławione powołanie.
Na pewno.
Jestem emerytowaną zakonnicą.
Byłam wiele lat franciszkanką odnowy.
Na Bronksie.
Mogę zapytać, czemu pani odeszła?
Kochałam swoje oddanie,
ale pomyślałam, że czas na coś nowego.
Syn koleżanki zobaczył pana ogłoszenie na liście.
Craiga, tego obiboka.
Przestań, proszę.
Poczułam, że Bóg do mnie mówi
i każe mi tu przyjść.
Daje mi kolejną szansę.
Więc...
kto dostał pracę?
Wy wszystkie.
To jest niesamowite.
Jesteście niedoścignione.
Spójrzcie na to tylko.
Chciałbym otworzyć już dziś.
Na zdrowie, salute.
Jestem wam taki wdzięczny.
Dałem panu tyle swobody,
a pan wciąż się spóźnia.
Nie może tak dalej być.
To ostatnie ostrzeżenie.
Dobrze.
Oto on, chodzący trup.
Był na dywaniku.
Muszę was prosić o przysługę.
- Jasne. - Cokolwiek zechcesz.
Znów dostałem naganę,
a nie mogę stracić tej pracy.
Możecie mnie kryć przed Danem?
Bo będę się często spóźniał.
Co się dzieje?
Ale ani słowa.
Czternaście.
ZAOPATRZENIE RESTAURACJI – 10 450,34 $
Zobaczmy.
JAK ZREFINANSOWAĆ DOM?
- Nie. - Musiałem.
Refinansujesz dom mamy. Co jeszcze?
Enoteka Maria musi ruszyć, nie ma innego wyjścia.
Stawiasz mnie w trudnej sytuacji.
Mnie też wisisz kasę.
Ale jesteś moim przyjacielem i muszę z kimś pogadać.
Przemyśl to. Porzucisz ten pomysł, możesz wyjść na zero.
Pociągniesz to i się nie uda, tracisz wszystko.
Intuicja mi mówi, że to przyniesie owoce.
Jako twój przyjaciel pociągnę to z tobą.
Dziękuję.
Mamy świetne kucharki i jedzenie z całych Włoch.
Zadbaj o dobre desery.
Tak.
Minęliśmy to miejsce.
Stresuję się.
Łyknę kanapkę.
- Mogę zjeść kotlet. - Tak? To chodź.
Zawsze możemy znaleźć desery domowej roboty.
Co?
Wysłuchaj mnie.
Jesteś kapitalna. Twoje wypieki są niezrównane.
Sprawiały mamie tyle radości.
Podziel się nimi ze światem.
Piekę dla zabawy, nie na poważnie.
Będzie zabawa.
Będziesz się dobrze bawić razem z innymi.
Lubię fryzjerstwo, to moja praca.
Tak, i jesteś w tym dobra.
Ale masz inne talenty. To szansa, by zrobić coś, co kochasz.
Skarbie, to brzmi ekscytująco,
ale nie mogę, wybacz.
Nie słyszę tego. Wiem, że to dobra rzecz.
Jak ładnie poproszę?
Cholera.
- Nic ci nie jest? - Cholera, ręce mi siadają.
Bywa lepiej i gorzej. Nie wiem, jak długo będę w stanie to robić.
Nie wiedziałem o twoich rękach.
To coś chronicznego? Tak mi przykro.
Nie współczuj mi.
Miałam cudowne życie, takie, jak chciałam.
Przecież wiesz.
Niczego nie żałuję.
I...
jest mi dobrze.
Cóż, zasługujesz na coś więcej niż „dobrze”.
Masz być szczęśliwa. Czas goni. Rozumiem, że jesteś na tak.
Widzimy się jutro w restauracji.
- Nie zawiedź mnie. Kocham cię. - Jesteś takim manipulatorem.
- Nie czekaj na mnie. - Dziękuję za cierpliwość. Fajny kolor.
Gia,
kto zaczyna od nowa w tym wieku?
To moje główne danie do jadłospisu.
Co to jest? To śmierdzi.
Capuzzelle.
Boże, ratuj.
Odważny wybór.
Umieścisz to w jadłospisie?
Oszalałaś?
Capuzzelle pochodzi z mojej rodzinnej wioski.
Capuzzelle to moja tożsamość.
To zmień tożsamość.
Cześć, wspaniale cię widzieć.
Jestem.
To Gia, nasza cukierniczka.
- Znasz Robertę. - Tak.
To jest Teresa.
Witam.
I Antonella.
Panie.
- Fartuch? - Proszę, tutaj.
Dziękuję.
Podskakują.
To fartuch, nie suknia wieczorowa.
Każda okazja jest okazją,
by dobrze wyglądać.
Jak ty dajesz radę z nimi piec?
Lata praktyki.
Wow.
- O czym mówiliśmy? - Mi capuzzelle.
To to tak pachnie!
Myślałam, że może to ja.
Boże.
Nie byłam pewna.
- Nie. - Co to jest capuzzelle?
Krótko i zwięźle.
Moja mama pochodziła z bardzo biednej wioski.
Musieli wykorzystywać całe zwierzę.
Napychasz głowę okruchami chleba.
Bułką tartą.
Mi scusi.
„Bułką tartą”.
Trochę tego, trochę tamtego
i capuzzelle idzie do piekarnika.
Pa, kochanie.
Więc głowa owcy się piecze,
przejdźmy do sosu.
Sosu mojej mamy.
Oczywiście, że mamy.
Albo babci.
Albo cioci Marii.
Musi pochodzić z rodzinnej tradycji.
Dzięki.
- A na deser cannolo. - Super.
Doskonale.
Gia, zrób coś dla mnie.
Spróbujesz tego
i powiesz, co powinno być w menu?
Ty wybierasz.
Jasne. Jeśli...
smakują w połowie tak dobrze, jak pachną, to będzie trudne.
Tylko bądź szczera.
Dobrze.
Twojej babci?
Nie.
Próbowałem syropu klonowego,
brązowego cukru, miodu...
Nic nie oddaje smaku sosu babci.
Próbuj dalej.
Tak.
Dodałaś migdałów?
Sì, pesto alla trapanese.
Z Sycylii.
Wszystko jest pyszne, nie wiem, co masz wybrać.
Joe,
możemy wymieniać sosy każdego tygodnia.
- Świetny pomysł. - Super.
Tak zrobimy. Posmakujmy twojego.
Pesto alla trapanese?
Sì. Parmigiano reggiano jest z mojego regionu.
Jest się czym chwalić!
- Parmigiano reggiano. - Zgadza się.
A cannolo z mojego.
- Cannolo? - Tak!
Oszalałaś? To nic wielkiego.
- Co? - To wepchany do środka krem, na Boga!
- Co ty wiesz? - Spadaj.
Myślisz, że wiesz wszystko, bo jesteś z Bolonii!
Słuchajcie teraz.
Ludzie tam są podli, brzydcy i zimni.
A u ciebie prymitywni i wulgarni.
- Okej! - Puttana.
I nie opluwaj mnie więcej,
bo za to zapłacisz.
A co na to powiesz?
Ty... Co?
- Co? - Tak.
- Chcesz wojny? - Tak.
Co ty na to?
Rzucę czymś w ciebie, ty bestio.
- Co? Jak śmiesz? - Zobaczmy, czy...
Ale się ciebie boję!
Śmiało. Dawaj!
Joe, zrobią sobie krzywdę, powstrzymaj to.
Niech powalczą.
To takie włoskie.
Zjedz trochę rukoli.
Madre di Dio.
Czemu nie? Śmiało.
Puttana! Jak śmiesz?
Dorwę cię.
Mi capuzzelle!
To naruszenie przepisów przeciwpożarowych.
System bezpieczeństwa się wyłączył.
- Na szczęście nikt nie ucierpiał. - Tak. Przepraszam.
SZEF WĘSZY, PRZYJDŹ
Muszę gdzieś iść.
Jeśli skończyliśmy, chciałbym już iść.
Oczywiście.
Nie chcę pana zatrzymywać.
Dobra, dziękuję.
Przepraszam.
Ja też przepraszam.
To jej wina.
Wykańczacie mnie, ale nadal w was wierzę.
Zgadzamy się na brak walk w kuchni?
Spóźnię się do pracy, muszę biec. Pa! Kocham was.
Nie możecie po prostu sobie wybaczyć?
Przebaczenie to łaska Boża.
To ona zaczęła.
Vito!
Joe odbił kartę. Widziałeś go?
Dzień dobry, panie McClane.
Był tu... dwie godziny temu?
Tak, dwie.
Myślę, że jest z Luisem w serwisie w północnym garażu.
Dzięki.
Witaj, Luis, gdzie jest Joe?
Dziękuję.
Nazwałem cię fiutem.
Omar, gdzie jest Joe?
Nie wiem. Pomagał mi zakładać opony.
Pewnie wrócił do głównego magazynu u Vita.
- Żartujecie sobie! - Tak.
Vito!
Gdzie jest Joe, do cholery?
- Nie słyszę. - Gdzie się pan chował cały dzień?
Czas na lunch!
- Wow. - Cześć.
Wspaniale się tu urządziłeś.
- Podoba ci się? - Super.
Może podpalę też tamto pomieszczenie
i połączę je w jedno?
- Przesada. - Tak?
Antonella mnie przysłała.
Daje ci voucher do sklepu „za dolara”.
Myślę, że może tam być 20 dolarów.
To bardzo miłe.
Tak.
Roberta dała mi 10 dolarów, więc wychodzę na prostą.
Szczęściarz z ciebie.
Włoski piorun uderzył w to miejsce.
Pomogę ci sprzątać.
Gdzie worki na śmieci?
Tam pod spodem.
Dobra.
Dzięki.
Naprawdę? To szaleństwo.
Co brała?
Masło.
Poważnie, te plastikowe masełka z baru.
Wierz mi, dokładnie wiem, o czym mówisz.
Moja mama robiła to samo.
Pełno ich w lodówce Antonelli.
Zapytałam ją, ile masła zje jedna osoba.
Jak długo jesteście sąsiadkami?
Boże.
Kupiliśmy z mężem sąsiedni dom...
Osiem lat temu?
Musieliśmy go wyremontować.
Narzekała na hałas każdego dnia.
Musiałaś jej wybaczyć, bo wydajecie się sobie bliskie.
Tak.
Ona...
Po śmierci mojego męża była
niesamowita.
Nie opuszczała mnie.
Podchodziła, siadała przy mnie,
gotowała dla mnie,
zmuszała do kąpieli.
To szczególny rodzaj miłości.
Olivio,
przykro mi, nie wiedziałem.
Przestań, skąd miałbyś wiedzieć?
Ciągle mówi, że mam przenieść obrączkę na drugą rękę, ale...
Nie wiem, nie czuję się gotowa.
Wiesz?
Tak.
Wierz mi, rozumiem.
Tak?
Mama zostawiła mi list,
ale jeszcze go nie otworzyłem, bo czuję...
że gdy go otworzę, poznam jej ostatnie słowa do mnie, więc...
Joe...
Przykro mi.
Ale to boli.
Żałobie
nigdzie się nie spieszy,
nam też nie musi.
Tak.
PROM
NOWOJORSKI DEPARTAMENT ZDROWIA
Dzień dobry.
Solidne, prawda?
Oczyszczone, zbudowane od podstaw.
Każdy kawałek drewna, każda warstwa.
- Tak. - Pierwsza klasa.
Więc...
- To pan jest właścicielem? - Tak.
Były błędy. Dwa.
Co?
Po pierwsze,
w kuchni wybuchł pożar,
przez co ściana się sypie i stwarza zagrożenie.
To niemożliwe. Jaki pożar?
Był mały problem z owczą głową, ale...
Co?
Po drugie, potrzebuje pan nowego piekarnika.
Wykryto ślady dwutlenku węgla i azotu.
To proste, pobiegnę i kupię nowy teraz.
Można to wykreślić.
To specjalny piekarnik.
Nie możesz pojechać do sklepu i wrzucić go do bagażnika.
Jednakże
tryskacze działają dobrze.
Więc...
Miłego dnia.
Przepraszam.
Co jeszcze możemy zrobić, żeby ruszyć z miejsca?
Naprawdę muszę już otworzyć.
Poprosić o kolejną inspekcję.
Świetnie.
Kiedy panu pasuje? W tym tygodniu czy w przyszłym?
Przepraszam.
Lubię faceta. „W przyszłym tygodniu”.
W przyszłym roku.
Lista oczekujących jest długa.
Nie otwiera pan w najbliższym czasie.
Jeśli w ogóle.
Owcza głowa stanęła w ogniu?
Co to w ogóle znaczy?
Capuzzelle Roberty.
Nic mi nie powiedziałeś?
Nie sądziłem, że to ma znaczenie.
To trochę ognia. Posprzątałem...
Płonąca głowa owcy, która niszczy ściany, które zbudowałem?
- Tak. - Nie sądzisz, że to ważne?
Dobra, uspokójmy się. Wszyscy są zdenerwowani, ja też.
Ja jestem spokojny.
- Dobra. - Jasne?
- Ale posłuchaj. - Słucham.
Nie przechodzisz inspekcji, to koniec.
Nie masz pozwolenia na użytkowanie budynku.
Nie możesz mieć restauracji bez budynku.
Znajdę inny sposób.
Za co?
Nie masz już nic!
Wezmę pożyczkę pod emeryturę.
Joe, posłuchaj siebie.
Mam karty kredytowe, mogę ich użyć.
Śpieszyłeś się z tym bez zastanowienia,
a teraz obaj jesteśmy w dołku.
Nigdy się nie nauczysz!
O czym ty mówisz?
Jesteś taki od dziecka!
Skaczesz, nie patrzysz. Zawsze!
Co? Ta restauracja to próbowanie. Patrz.
No nie, to jakiś żart, Joe!
Czy mama byłaby z ciebie dumna?
Tak?
Wyjdź stąd.
Nie chciałem tego powiedzieć.
Oddam ci pieniądze.
Jasne?
Chcę, żebyś wyszedł.
Dobrze.
Nieważne.
Spadaj.
Dziękuję, że zjawiłaś się tak szybko.
Doceniam twoją pomoc.
Jeszcze nie dziękuj.
Możemy nic nie znaleźć.
- Prawo budowlane to nie moja działka. - Tak.
Lepsze to niż nic.
To jedyna szansa, jaką mam, więc...
dziękuję.
To twój dom.
Tu mieszkałaś z mamą.
Tak, mama mieszkała na dole z babcią.
Ja tu na górze.
Opiekowałem się nią w pewnym sensie, ale...
No wiesz.
Było miło.
Zaczynam...
Może się zabiorę i pomaluję tu trochę.
Myślałem o nowych meblach.
Nie wyrzucaj tego fotela.
Jest wspaniały.
Gwiazdka.
Twoja babcia zrobiła tę zupę na Gwiazdkę.
Zgadza się.
Przyszłaś z rodziną.
Nie wszyscy byli dla nas mili,
gdy się tu przeprowadziliśmy, ale twoja mama i babcia zawsze.
Tak, ale łatwo było być dla was miłym.
Dlatego czuję się jeszcze gorzej z tym,
jak się zachowałem na tej studniówce.
- To było milion lat temu. - Ale było straszne.
Jestem idiotą.
Wiesz, co zrobiłem?
Bruno, ja i reszta zawarliśmy pakt, że wymkniemy się z imprezy.
Miał alkohol, dom rodziców...
Straciliśmy poczucie czasu.
Chciałem wrócić i...
Jeden wielki chaos.
I...
kiedy wróciłem,
nie było Olivii.
Niezręcznie do tego wracać po tylu latach,
ale chciałem cię przeprosić.
Naprawdę.
Dziękuję.
Przyjmuję przeprosiny.
No to salute.
Salute.
Skomplikowana wersja jest taka,
że nie mamy pozwolenia na użytkowanie budynku.
Nie można ponowić podania?
Już to zrobiłem, ale...
- To może potrwać tygodnie, a nawet rok. - Tak.
Umrzemy do tego czasu.
Próbowałem wszystkiego.
Szukałem z Olivią luk w przepisach i nic.
Nie chcę wracać do tego, co robiłam.
Co to było?
Nic.
Co ona robi?
Ma udar?
Santo Padre Pio,
mówię to
od serca.
Proście, a będzie wam dane.
Szukajcie, a zostaniecie odnalezieni.
Pobłogosław te kobiety.
Mają pokolenia rodzin w sercach.
I pobłogosław Joego, bo ma marzenie.
Pobłogosław nas.
W imię Ojca i Syna,
i Ducha Świętego.
Teraz czekamy.
Tereso?
Na co dokładnie czekamy?
Na cud.
Dobrze.
Cześć, Joe.
Pamiętasz Phila?
Tak.
Phil. Wow!
Phil?
Panie Scaravella,
przepraszam za nieporozumienie.
Tu jest pańskie pozwolenie.
ale bardzo prosimy naprawić tę ścianę
i wymienić piekarnik.
Będziemy wdzięczni.
Przepraszam za kłopot.
Miłego dnia.
Nie rozumiem.
Nie sprawdziliśmy Federacji Konsumentów.
Phil ma 53 skargi na koncie.
Przyjmuje łapówki za przeprowadzenie kolejnej inspekcji.
- Nie ma pani dowodu. - Mam i pokażę.
Jak pan śmie?
Wynocha!
Ściana
i piekarnik.
Załatwione.
- Wynocha! - Bóg panu wybacza.
Mówiłam ci.
Prawniczka!
Przestań!
Brava!
Dziękuję.
- Jakie dobre wieści. - Brava!
Bądź grzeczny.
- Odmawiaj różaniec. - Dobra. Odmów za mnie.
- Cześć. - Cześć. Proszę.
Długo ci to zajęło.
Przepraszam.
- Wejdziesz? - Jasne.
Chodź.
Zamknij drzwi, robisz przeciąg.
- Tak. - Nie, Joe.
Usiądź.
Musicie pogadać.
No już.
Przyjaciel przyniósł ci zeppole.
Mów.
Nie wtrącam się.
Popełniłeś oczywiste błędy.
Ale ja sam...
mogłem ci powiedzieć o głowie owcy
i pożarze, więc...
to...
Przecież...
nie spaliłeś restauracji, którą dla ciebie zbudowałem.
Może tylko
zniszczyłeś moją reputację
jako wykonawcy w pięciu dzielnicach.
Jednak rozumiem,
że mogłem być
zbyt opryskliwy.
I to jest coś, nad czym pracuję.
Mamy pozwolenie, więc...
Cieszę się.
To pełnego sukcesów życia.
Jest ciekawe.
Miło się rozwijać
z lojalnymi przyjaciółmi gotowymi do pracy i...
Powiedz mu!
Myślałem, że się nie wtrącasz.
Jeśli ty nie powiesz, ja to zrobię.
Co masz mi powiedzieć?
Sprzedał samochód ojca dla twojej restauracji.
Jak to jest twoje „niewtrącanie się”, to jakby wyglądał twój udział?
Nie zrobiłeś tego.
To prawda?
Nie wtrącam się.
Bruno,
sprzedałeś samochód ojca dla restauracji?
Musiałem.
Remont, spłata mojej załogi.
Musiałem.
Czemu miałbyś... Nigdy bym o to nie poprosił.
Wiem. Dlatego musiałem to zrobić.
To była moja decyzja, nie twoja.
Poza tym pierwszy raz od dawna wyglądałeś na szczęśliwego.
Więc było warto.
Bruno.
- Ten samochód tyle dla ciebie znaczył. - Cóż.
Widać ty znaczysz więcej.
Wynagrodzę ci to.
Obiecuję, że wszystko będzie dobrze.
Wszyscy na tym zyskamy.
Następnym razem, gdy głowa owcy stanie w ogniu, zadzwoń.
Bo patrząc na tę ekipę, będzie następny raz.
- Capisce? - Capisce.
Nie uważam, że mama nie jest z ciebie dumna.
Nie cofniesz tego, to były okropne słowa.
To było straszne.
Co?
Kocham cię, stary.
Dziękuję bardzo.
Joe.
Wyjdziesz? Musimy ci coś pokazać.
Jasne.
Nie rozklej się przed kierowcami.
Dobrze, dziewczyny.
Nie widzisz kamery, kamera nie widzi ciebie.
Chwileczkę. Roberto, bliżej.
- Uśmiech. - Uśmiech!
- Dobrze. - Już.
- Hej. - Wszyscy duży uśmiech.
No już!
- Manicotti! - Dalej!
Jestem wam wdzięczny, że wyruszyliście w tę podróż.
To ekscytujący moment dla nas wszystkich.
To już jutro.
Mamy ekscytujące menu.
Mamy piękne stoły i dużo wina.
Ale mamy jakieś rezerwacje?
Nie.
Nie,
ale wszyscy mówią o nas na prawo i lewo,
więc spodziewam się, że jutrzejsze wielkie otwarcie będzie dokładnie takie:
wielkie.
- Prawda? - Tak!
Będziemy bardzo zajęci,
więc dziś zajmijcie się sobą.
Mam pomysł.
Wzięłyście dziś leki?
- Tak. - Se.
To za mną. Mam dla was niespodziankę.
Dziękuję.
Będzie super.
Nie lubię niespodzianek.
Jest ekscytująca.
Pomogę ci.
- Wezmę menu. - Nie.
Dobra, chodźmy.
- Jasne. - Olivia cię lubi.
Jest tylko człowiekiem.
- Co? - Jest tylko człowiekiem. Też ją lubię.
Zrób coś. Czemu jesteś taki stunad?
Nie wiem, czy jest gotowa.
To nie twoja decyzja, prawda?
- Wiesz, co mawiała moja babcia? - Nie.
„Nie pozwól starym ranom stanąć na drodze szczęśliwego początku”.
Doceniam to.
No dobrze.
Ale wykonaj jakiś ruch.
To miłe.
Mogę cię o coś poprosić?
Jasne.
Cześć, Antonella.
Jasne, odbiorę cię.
W restauracji.
Za godzinę po zajęciach. Tak.
Do zobaczenia.
Zapraszam.
Do kogo to należy?
Do mnie.
Jestem fryzjerką.
Usiądź.
Czyli to salon?
Tak, siadaj.
Gdy miałam 16 lat, zamiatałam podłogi,
potem pracowałam przy tym krześle,
a potem przy wszystkich.
Pracowałam i pracowałam, a teraz...
to mój salon.
Dlatego zawsze wyglądasz tak dobrze.
Dziękuję.
Jako kobiety zasługujemy na to, by czuć się piękne, prawda?
Piękno.
Czym jest piękno?
Dobre pytanie.
To nasze włosy? Nasze twarze? Ciała?
- Tak. - Nie. To uczucie.
Piękno to uczucie.
Czujesz się piękna,
gdy ktoś cię widzi, słyszy...
Gdy czujesz się silna.
To wtedy
czujesz się piękna.
Piękna.
Więc
teraz...
uczcijmy
piękno.
To miłe.
Łaskocze.
O rany.
Boże.
Cudownie!
Zapomnij! Łapy precz!
Odejdź!
Cudowne.
Antonella?
To Olivia.
Jesteście tu?
Joe?
Co?
Czy teraz...
robicie wieczory tematyczne?
Studniówka?
Smoking.
Zapomniałaś wziąć.
Bukiecik?
Tak.
Dziękuję.
Pięknie wyglądasz.
Ty też.
Dziękuję.
Patrz, stoimy tuż obok ponczu.
Uważaj na panią Reynolds.
Pomyślałem, że może dodam trochę pikanterii.
Teraz to trochę mniej buntownicze,
gdy nam wolno, ale wypiję jeden.
Za najpiękniejszą i najdowcipniejszą dziewczynę na balu.
I jedyną na tym balu.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Ale dobre.
Tak.
Joe, to ta piosenka.
Mogę?
Tak.
Miło jest z tobą tańczyć.
Musisz mi coś obiecać.
Zero komplementów, że jestem świetnym powolnym tancerzem.
To ten sam Joe, którego znałaś.
Tak.
Jak na prawdziwej studniówce.
- Nie pij za moje zdrowie. Po prostu pij. - Limoncello!
Więcej limoncello.
Obudzisz się ze strasznym bólem głowy.
Popijaj wodą.
- Woda! - Woda!
- Jeden łyk tego, sześć tego. - Wypij tę wodę.
Wypij więcej. Właśnie tak. Jeszcze.
- O rany. - No proszę. Dobrze.
Spójrzcie no.
Co?
Czy twoje piersi są prawdziwe?
Boże.
Tak.
Naprawdę?
- Nie. - Nie.
Dotknij.
Tutaj.
Są jak żelki.
Sztuczne piersi. Niefajne.
Nie.
Nie wiem.
Po mastektomii jakoś się do nich przekonałam.
O Boże.
Mi dispiace.
Nie przepraszaj.
Przepraszam.
Nie przepraszaj, jest okej.
Wiesz.
Zawsze będą jędrne.
Zawsze.
A ty?
Są...
Nie!
- Co? - Nie piersi, twoja historia.
Przepraszam.
Urodziłam czwórkę dzieci i...
Cóż, one...
Nie rozmawiamy ze sobą.
Dlaczego?
Jestem silną matką.
Wychowałam ich na silnych ludzi, jak mnie moja mama.
Zrobiłabym...
Zrobiłabym to inaczej.
Teraz inaczej...
bym je kochała.
Rozumiem.
W porządku.
Masz dzieci?
Nigdy nie wyszłam za mąż.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Nie, kocham mężczyzn.
Wszystkich mężczyzn.
Ale według mnie pomysł,
żeby spędzić calutkie życie z jednym człowiekiem,
wydaje mi się taki...
nieprawdopodobnie nudny.
To nie mężczyźni byli moim problemem, tylko kobiety.
Kobiety? Dlaczego?
Nie wiem, może z powodu mojego wyglądu lub charakteru.
Bały się, że im ukradnę mężczyznę.
To szalone. Nie ukradłabym mężczyzny innej kobiecie.
Gdyby mój Gianni żył, niech Bóg ma go w opiece,
nie przyjaźniłabym się z tobą.
- Widzisz? - Widziałaś, jak zmywa naczynia?
Jest taka seksi.
Angela, zapłaciłbym ci, żebyś go zabrała.
Zapłaciłabym ci każdą sumę.
Nie zasłużyłaś na takie traktowanie.
Ona jest jak ciepły kawałek słodkiego włoskiego chleba.
Grazie.
No a ty?
Kim była twoja wielka miłość?
Był taki ktoś?
Tak, jeden raz.
Jak miał na imię?
Isabella.
Tak, Isabella.
Co się stało?
Nic się nie stało.
To był grzech, opuściłam klasztor.
W takich momentach...
nie jest łatwo żyć w świecie, który odrzuca to, kim jesteś.
Boże.
To okropne.
Nie. Za Isabellę.
- Za Isabellę. - Isabella.
Za ciebie, skarbie.
Za ciebie.
- Zasługujesz na to. - Dziękuję.
Za ciebie.
I za Teresę.
Niech cię Bóg błogosławi.
A twoja rodzina, Antonello?
Cóż,
mój Gianni odszedł lata temu.
Ale mieliśmy trójkę pięknych dzieci.
Są rozsiane po całym kraju.
Dziewięcioro wnucząt.
To piękne.
Rzadko ich widuję,
ale jestem z nich dumna, bo umieją ułożyć sobie życie.
Bardzo mnie to cieszy.
Dziękuję za dziś.
Było super, prawda?
Za nasze dobrze ułożone życia.
Tak jest.
- Tak. - Tak!
- Super. - Chcę się bawić całą noc.
Ale cudownie!
Grazie!
No proszę! Jak pięknie wyglądacie!
Grazie!
Podziękuj Gii.
To nie zasługa malarza, tylko dobrego płótna.
Upiłam się, ale nie mam kaca, bo piłam wodę.
Sprytnie!
OTWARTE
Joe, dziś karmimy świat.
Sì?
Se!
ZAMKNIĘTE
To zaczynamy!
Otwarcie, a tu burza z piorunami.
Przepraszamy za spóźnienie.
Pogoda zwariowała.
- Boże. - A oto i nasza prawniczka.
No proszę.
- Wróciliśmy do liceum? - Chciałbyś.
- Cześć. - Cześć.
Boże, Joe jak tu pięknie.
Tak.
Spisałeś się, chodź tu.
To nic wielkiego.
Hej.
To na szczęście.
Dzięki, że jesteście, miło was widzieć.
Fajnie.
To koniec godzin szczytu?
„Koniec”?
Jeszcze się nie zaczęły.
Powoli ruszamy.
Powoli?
Jesteście pierwszymi klientami, więc...
Mój brat z rodziną mieli przyjechać,
ale chyba się boją utknąć w burzy.
Jadą z Filadelfii, więc...
Dobre wieści są takie, że mamy dwoje wspaniałych klientów.
Dajmy im niezapomniane doświadczenie, co?
- Tak! - Tak!
- Rozpieśćmy ich! - Zaprowadzę was do stolika.
Dobrze.
Czy to znaczy, że musimy zapłacić?
Oczywiście.
Dzięki, że jesteście.
Drogie panie, przeszłyście same siebie.
To moje najlepsze danie od...
wczoraj.
Naprawdę najlepsza włoska kuchnia,
jakiej próbowałam.
Tak, więc...
robi się późno.
Chyba powinniśmy już zamknąć, ale...
świetna robota. Było super.
ZAMKNIĘTE
PROSZĘ O RECENZJĘ OPINIA OD NEW YORKERA...
DROGI TIME OUT...
PISZĘ PONOWNIE...
DROGI FOOD & WINE
PANIE DURANT, KOCHAM PANA PROGRAM.
PANA RECENZJA BY WSZYSTKO ZMIENIŁA PROSZĘ NAS ODWIEDZIĆ, Z UZNANIEM, WYŚLIJ
Jesteśmy w pobliżu.
Dziękuję, ciociu Tereso.
Dziękuję, że przyszliście.
NIE PRZYJMUJEMY ZAMÓWIEŃ RECENZJI
MUSIMY ODMÓWIĆ MAMY KOMPLET ZAMÓWIEŃ, POWODZENIA
PO PRZEJRZENIU ZGŁOSZENIA NIESTETY MUSIMY ODMÓWIĆ...
OSTATNIE WEZWANIE
Proszę. Oto wiadomości.
- Dla ciebie. - Joe!
Wasze wypłaty.
Restauracja nie zarobiła ani grosza.
To szaleństwo.
Absolutnie nie.
Co dwa tygodnie dostajecie czek, czyli teraz.
Nie pracujecie za darmo, to wasze pieniądze.
Wymyślimy coś.
- Joe. - Czemu nikt nie przychodzi?
Wstydź się!
Ja? A to niby za co?
Mówisz ludziom, żeby do nas nie przychodzili?
Nie tylko ja. Cała dzielnica chce, żeby to miejsce zniknęło.
Nie podoba mi się, że nie jest stąd i że wykorzystuje was jako przynętę.
Mnie jako przynętę?
Nie wykorzystuje mnie!
On mnie wynosi pod niebiosa, stunad.
- Daj spokój. - Jak śmiesz?
- Antonella! - Zamknij się.
- Antonella! Vieni acà! - Zostaw mnie.
Joe to dobry człowiek.
Nie chce niczego zabrać, chce coś dać.
Dobranoc, Joe.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Do zobaczenia.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
- Jak było na zajęciach? - Dobrze.
To fajnie.
Więc...
jak źle jest?
Chyba pozostało zapłakać.
Zrobiłem wszystko, co mogłem.
Nikt nie chce tu przyjść.
Dzwoniłem do krytyków, pisałem raz, pisałem ponownie.
Od niektórych dostanę zakaz zbliżania się.
Chciałem poczekać i może jutro...
powiem, że czas zamknąć to miejsce.
Nie mów tak.
Ale jeśli nie chcą przyjść,
to może powinieneś iść...
do nich.
Zanieś im coś.
Może.
No już.
Skarbie,
koniec końców to nie błędów będziesz żałował.
Odpuścisz je sobie i pójdziesz dalej.
Będziesz żałował szans, których nie wykorzystałeś.
A to twoja szansa, Joe.
Panie Durant?
Dzień dobry.
Nie.
Wiem, że moje wtargnięcie jest niestosowne. Przepraszam.
Kim pan jest?
Joe Scaravella.
Nie może pan tak sobie wejść.
- Nie wchodzę. - Wezwę ochronę.
- Nie! Otwieram włoską restaurację. - Michael!
Zamiast profesjonalnych kucharzy...
Taylor?
...zatrudniłem babcie.
Jasne.
Chciałem, żeby klienci poczuli się tak,
jak się czuli, gdy byli młodsi i gotowała dla nich kochająca osoba.
Babcie tam gotują?
Tak, włoskie babcie.
Jest pan...
jakimś szaleńcem?
Jestem trochę szalony, ale niegroźny.
Pasjonuję się jedzeniem i chcę panu coś pokazać.
Nie.
Mogę pokazać te dania?
Proszę spojrzeć. To strangolapreti.
Tu mamy tradycyjną odmianę pomidora.
- Boże. - I do tego szpinak.
- Ricotta. - O rany.
Burro fuso i szałwia. Proste.
Są z różnych miejsc we Włoszech i zrobione przez babcie.
A na deser cannolo.
Wszystko domowej roboty zrobione przez babcie.
W porządku.
Enoteca Maria.
Tak, po mamie.
Staten Island.
Tak.
Joe, wie pan, że oceniam restauracje na Manhattanie.
Z trzema,
dwoma albo jedną gwiazdką Michelin.
Tu i za granicą.
Właśnie. Dlatego tu jestem.
Jeśli to możliwe, chciałbym poprosić o recenzję Enoteki Marii w ten weekend.
Cóż,
w ten weekend...
Nie mam nic wolnego do stycznia.
Następnym razem, gdy będzie pan otwierał restaurację, proszę...
lepiej planować.
Przyznaję, nie mam dobrego biznesplanu.
Ma pan rację.
Ale mam dobry plan co do restauracji.
Bo to nie restauracja.
Bardziej chodzi o rodzinę,
rodzinne doświadczenie.
Zwłaszcza dla tych, którzy już jej nie mają.
Te babcie są świetnymi kucharkami.
Nie proszę o przysługę.
Proszę tylko,
żeby pan przyszedł pan do restauracji i dał jej szansę.
Jest wyjątkowa.
Odbierz.
Spokojnie.
Odbierz.
Znowu poczta głosowa.
Mam nadzieję, że nic mu nie jest.
Że nie upadł ani nie zwichnął nogi.
Może jest na ulicy.
Nic mu nie jest, po prostu nie przychodzi.
Wiem, co sugerujesz.
I nie podoba mi się to.
Joe przyjdzie!
Naprawdę?
Co sugerowałam?
Nikogo nie obchodzimy.
Nasza kuchnia, nasze historie.
Nikogo.
Jesteśmy wyrzuconymi starymi artefaktami.
Rozumiesz? Tym jesteśmy.
Mów za siebie, kobieto.
Nie wierzę w to.
Jesteśmy otwarci od ponad miesiąca.
Kto przyszedł oprócz przyjaciół i rodzin?
Nie liczymy się.
Jesteśmy nieistotne.
I nikt nie będzie o nas pamiętał.
Dobra, widzisz te drzwi?
Oby nie uderzyły cię w dupę, gdy będziesz wychodzić.
Bo ja jestem kimś!
To coś dla mnie znaczy!
Nie jestem „wyrzucona”!
To ty się tak czujesz!
- Nie zaczynaj ze mną. Dość tego. - Wynocha! Nie potrzebujemy cię!
Silenzio, proszę! Wstyd mi za was.
Nie poddajemy się!
Nie odchodzimy. Jesteśmy inteligentnymi, silnymi kobietami.
Jesteśmy pięknymi kobietami z włoską krwią w duszy.
Dużo razem przeszłyśmy i nie zaakceptuję
rozstania w gniewie.
Piękne słowa.
Grazie.
W porządku.
- Dobrze. - Chodź tu, Bolonia.
Hej!
- Joe! - Jak tam?
Cześć, Joe.
Cześć.
Cokolwiek to jest, będzie dobrze.
Doceniam to.
Chciałbym mieć lepsze wieści,
bo byłyście wspaniałe.
Szczerze.
I na pewno
zasługujecie na to, by to miejsce przetrwało.
Myślę,
że nikt tego nie pragnął bardziej niż ja.
Nie tylko dla siebie, ale dla mojej mamy.
Ale też dla was wszystkich.
Jesteście wyjątkowe
i wiele dla mnie znaczycie, ale...
prawda jest taka,
że nie damy rady utrzymać tego miejsca.
Więc dziękuję i przepraszam.
Dałeś z siebie wszystko.
Jesteśmy z ciebie dumne.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Zrobiliśmy, co w naszej mocy.
Mama byłaby z ciebie dumna.
Dziękuję.
Byłaby.
Tak.
Wiecie co?
Teraz jesteśmy jak rodzina, prawda?
Jeśli to na tym zyskałyśmy,
to chyba wygrałyśmy.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Tak.
„Rodzina
z wyboru”.
To my.
Mamy problem, bo w kuchni jest dużo jedzenia.
Grzechem byłoby to wyrzucić.
Nie wyrzucimy.
Zaprosimy rodziny, przyjaciół, znajomych
i zrobimy megafajną niedzielną kolację.
- Tak! - Świetny pomysł.
Tak, impreza!
- Czyż nie tak? - Tak!
Z limoncello!
- Nie! - Nie!
- Skrzydłowy przyszedł. Miło cię widzieć. - Ciebie też.
To jest Olivia.
A to koledzy z pracy.
Vito. Miło cię poznać.
Siadajcie, gdzie chcecie.
Mamy tu rodzinny styl.
Poznaj się z kuzynką Tammy. Tammy!
Miło cię poznać!
Świetnie wyglądasz. Miło cię widzieć.
- Pięknie tu. - Pięknie.
- Oto i on! Miło cię widzieć. - Gratulacje.
Jak tylko sprzedam to miejsce, spłacę cię co do grosza.
Przestań. To twój wieczór, reszta nie ma znaczenia.
Chyba tak.
Jesteśmy z ciebie dumni.
- Zaprowadzisz ich na miejsce? - Umieram z głodu. Chodź.
Cześć, udało ci się przyjść. Dzięki.
- Super wyglądasz. - Joey.
Miło was widzieć. Cieszę się.
- Witam. - Dzień dobry.
Wczoraj się dowiedziałem.
Przykro mi.
Też jestem biznesmenem.
Nikomu bym tego nie życzył, więc...
ZAŁOŻONO W 1932 ROKU
To rodzaj hołdu.
Część historii budynku, więc zostało.
To piękne.
Dziękuję.
Cóż...
To dla pana.
Pójdę już.
Nie, proszę usiąść i coś zjeść.
Otworzę to i się napijemy, dobrze?
Proszę siadać.
Wielu ludzi czeka, by doświadczyć waszych serc.
Gotowe?
- Tak! - Naprzód!
Gotowe!
Dobrze.
Tyle wystarczy.
Ale dużo solisz!
- Zbliża się. - Dawaj.
Wyglądają świetnie. Pyszne!
Spróbuj tego.
Dobra.
Ale dobre! Boże!
Boże.
Podaj dalej.
Nasze babcie byłyby dumne.
Za nasze babcie.
Za babcie.
Przepraszam.
Mogę was na chwilę prosić?
Po co?
Dobra.
- Tak! - Tak!
Dobra robota.
ŻAŁUJĘ, ŻE NIE DAŁAM CI WIĘCEJ. KOCHAM CIĘ, MAMA
KURCZAK TETRAZZINI
CIASTECZKA KRABOWE
ZAPIEKANKA SZPINAKOWO-SEROWA
NIEDZIELNY SOS
RESTAURACJA NA SPRZEDAŻ KONIECZNOŚĆ UMÓWIENIA SPOTKANIA
Co się dzieje?
Przepraszam za najście i dziękuję za pana czas.
Dziękuję.
Mój redaktor, Edward Durant, poprosił mnie o recenzję Enoteki Marii,
nowej włoskiej restauracji
przy 27 Hyatt Street na Staten Island w Nowym Jorku.
Miałam zobaczyć,
co znaczy zatrudnić babcie zamiast uznanych szefów kuchni.
Ale wkrótce odkryłam,
że ta osobliwa, mała, pięknie urządzona restauracja
o ciepłym i ujmującym wystroju
podaje coś więcej niż pyszne jedzenie.
Podaje rodzinę.
To wspaniale!
- Udało ci się! - Udało nam się.
„Pięknie urządzona”, co?
Chodź tu.
Podaje kulturę
i historię.
Dobra robota, Joey!
Podaje tradycje i opowieści całych pokoleń.
Jeśli wystarczy ci pyszne jedzenie,
nie idź do Enoteki Marii.
Ale jeśli to pyszne jedzenie
ma nie tylko wypełnić żołądek, ale też podnieść cię na duchu,
to biegnij co sił w nogach
do tej małej rodziny,
gdzie ta jedyna osoba, która kochała cię najbardziej,
znów dla ciebie ugotuje.
I koniecznie zamów capuzzelle.
Halo?
Sadie?
Tak, tu Sadie.
Mówi mama.
Mama?
Tak.
Cześć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
ENOTECA MARIA – TAM PODAJĄ RODZINĘ
Wszyscy byli sceptyczni oprócz mnie.
Powiedziałam, że ją zaprojektuję, no i spójrzcie.
Piękny wystrój.
Mogę cię ukraść na chwilę?
Uzupełnijmy tutaj.
Wszystko dobrze?
- Cudownie. - Pani mecenas?
- Ty tego dokonałeś. - Żartujesz? My.
Musimy zatrudnić inną kelnerkę, bo mam egzaminy.
Znowu kwiaty?
Zrób sobie wolne, niech zatęskni.
- Wszystko dobrze? - Nie może być lepiej, tesoro.
Jak tam, czarodziejko?
Mam wełniany sweter!
Przepraszam za owczą głowę i oczy, ale to się sprzedaje.
- Świetnie jej idzie. - Pracuję tutaj.
Jasne. Zaraz wracam, przewietrzę się.
- Baw się dobrze, Joe. - Tak.
Jestem z was dumny.
OTWARTE
ENOTECA MARIA JEST OTWARTA OD PONAD 15 LAT.
WCIĄŻ ZNAJDUJE SIĘ NA STATEN ISLAND W NOWYM JORKU.
ZATRUDNIA BABCIE Z CAŁEGO ŚWIATA.
BRUNO WCIĄŻ ODWIEDZA RESTAURACJĘ.
JOE JUŻ NIE KAŻE MU PŁACIĆ.
WIĘC REZERWUJCIE STOLIKI.
POTRAKTUJĄ CIĘ JAK RODZINĘ.
A DLA ODWAŻNYCH...
W MENU WCIĄŻ JEST CAPUZZELLE.
WSPANIAŁE JEDZENIE – NAJLEPSZE NA ŚWIECIE
DOM BABCI
BABCIE
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska
DLA MARGARET I AMILA MACCIE
BABCIE