For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
HANGO SA TOTOONG BUHAY...
KUMUHA NG NUMBER
Uy, Joey. Ano'ng pinapabili dito ng lola mo ngayon?
Dalawang pan po saka isang dosenang zeppole.
Mainit pa 'yong zeppole, bagong luto. Ibinabalot na.
Magpakabait ka. Magrosaryo ka.
Joey, wag mong uubusin sa daan pauwi, a.
Play ball!
Ang ganda po ng bagong kotse n'yo, Mr. Romano.
Salamat, Joe.
- Uy, Joe. - Uy, Bruno.
Bruno. May di ka napunasan.
Punasan mo na.
Mama, nakabili na po ako ng tinapay.
Very good, Joey.
'Yong zeppole.
Joey!
Ubos na.
Lumabas ka na nga.
Joey, gusto mong panoorin si Lola na magluto ng gravy?
Halika.
Teka lang.
Amuyin mo, o.
Paano n'yo po nalalaman 'yong dami?
Papakiramdaman mo sa puso mo. Lagyan mo ng puso ang pagluluto.
Tikman mo.
Ang perfect po, Lola.
Hindi. Ikaw ang perfetto.
"Walang tumatanda sa hapag-kainan."
Hoy! Bawal sa 'yo 'yan!
- Masarap 'yong lasagna? - Sino'ng kumuha ng mga corner?
Uy, ano'ng nangyari sa lasagna?
- Ano'ng tawag mo dito, sauce o gravy? - Sauce.
Ang sarap.
- Roberta! Uy! - Hello, Roberta!
Picture tayo!
- Uy. - Nakikiramay ako, Joey.
Sobrang bait ng nanay mo.
Ginawan kita ng stuffed shells na may ricotta saka spinach para mamaya.
Thank you.
Para sa nanay mo, para kay Maria. Parang nanay ko rin siya.
- Mas mabait lang siya. - Oo.
- Cheers. - Cheers.
Di ko na alam kung ano ang mangyayari bukas, Bruno.
Alam mo 'yon?
- Hayaan mo lang ang sarili mo. - Oo.
Magiging okay ka rin habang tumatagal.
- Sinamaan ba 'ko ng tingin ng asawa ko? - Oo. Gano'n na nga.
Ayan na siya.
- Joe, ginawan kita ng scungilli. - Di nga siya mahilig diyan.
Tumahimik ka nga. Ang ingay mo.
Kailangan mong kumain. Para makabangon ka.
Nilagyan ko 'yan ng 18 cloves ng garlic.
Thank you.
- Bibisita ako ngayong linggo, okay? - Okay.
Gusto kong kainin mo 'to.
'Yong cassatas mo na mabenta.
Kumuha kayo, o.
- Ang sarap. - You're welcome.
- Isa ka sa mga favorite ni Mama, Gia. - Aba, 26 years 'yon.
Di ko lang siya client, kaibigan ko siya.
Maraming salamat sa lahat. Ginawan mo siya ng magandang wig.
Oo, dapat may dignidad tayo, lalo na sa dulo ng buhay natin.
Kung may kailangan ka, alam mo kung saan ako hahanapin.
Oo.
Okay.
- I-ref mo 'yan, a. - Oo.
Dinner tayo sa Sunday.
- Hindi tanong 'yon. - Sige.
Okay.
Uy, wow.
- Ang ganda niya, Bruno. - Salamat sa 'yo.
Wala 'yon. Gusto ko ngang ginagawa 'yan.
Hay, kung pag-usapan n'yo 'tong kotse, parang papakasalan mo, a.
Sige na. Sakay na.
- Tama siya. Papakasalan ko 'to. - Narinig ko 'yon!
Pare, ang daming memories niyan.
Natatandaan mo si Papa saka 'yong hupcaps niya?
- Ang hirap mawalan ng magulang. - Oo nga, e.
Tatawagan kita bukas.
Oo.
Sige.
- Kadiri! Nasaan ang oregano? - Roberta naman.
- Italian food na 'yan sa 'yo? - Roberta.
- Joe! - Tara na.
Nambabato na naman siya.
- Tara na. - Spaghetti at meatballs ba 'yan?
- Karne sa deli 'yan saka ketchup! - Hoy!
Magandang klase 'to. Kita mo?
- Hoy! Tama na. - Umalis ka na dito!
Demonyo! Papatayin niya 'ko!
Gusto kitang patayin.
- Kumusta mo 'ko sa inyo. Nice to see you. - Ikaw din, Joe.
- Alam ko na'ng sasabihin mo. - Ano? Wag mong abusuhin 'yong chef?
- Abusuhin? 'Yong chef? - Oo.
Parating na 'yong mga pulis. Kinasuhan ka na.
Aba, malalaman niya kung ano ang abuso pag gumaling ang paa ko.
Sisipain ko siya sa puwit.
Uy, may ibibigay ako sa 'yo.
Ano?
Gusto niyang mapunta 'to sa 'yo.
Di ko kaya, Joey.
Sorry...
Di ko kayang pumunta sa libing niya.
Alam ko.
Okay lang 'yon.
Okay lang.
Sa loob ng 60 years, siya ang best friend ko.
Ikaw din ang best friend niya.
Alam mo, sobrang hirap magpaalam sa isang tao na kasama mo nang 60 years.
Imposible 'yon.
Alam niyang gustong-gusto ko 'tong pin na 'to.
'Lika, gawin nating... Isuot mo.
Wag malikot.
Ayan.
Ang ganda, o.
Saglit lang.
Muntik ko nang makalimutan.
Sulat 'to sa 'yo ng nanay mo.
Okay ito.
Malalaman mo pag handa ka na.
Saka mo buksan 'yan.
Thank you.
"Walang tumatanda sa hapag-kainan."
Uy, ayan na siya!
Nagbabalik ang alamat!
Kung titingnan sa labas, parang battery line ang problema.
Nagawa na dapat 'yan kaninang umaga.
Mas sinisira n'yo ba 'yong bus?
- Mukhang okay naman. - Kumusta?
Mag-time in ka na. Mainit ang ulo ni boss.
Wala naman nang bago do'n.
- Ano 'yan? Ang bango, a. - Nagdala ako ng meryenda mamaya.
Polpette ng lola ko. Sinubukan kong gayahin 'yong luto niya.
Salamat nga pala sa pagpunta last week. Salamat sa inyo.
Uy, kahit gaano pa tayo katanda, mahirap pa ring mawalan ng nanay.
Kumusta, Mr. McClane? Good morning.
- Nice to see you. - Joe, buti nagpakita ka.
Nag-alala ako, ang dami mong leave. Akala ko, di ka na babalik.
Hindi, di mangyayari 'yon. Masaya akong nakabalik na 'ko. Nga pala...
Naku, maraming salamat doon sa isang basket ng prutas.
- Wala 'yon. - Salamat sa ponkan saka sa iba pa.
Oo naman. Namatayan ako ng pusa last year kaya alam kong mahirap.
'Yon lang ang magagawa ko.
Nakikiramay ako sa pusa mo. Di ko alam.
Tapos na ang break.
Okay.
- Okay. - Salamat ulit.
Joe, no'ng inaya kitang mag-dinner, di ko sinabing magluto ka.
Ano ba, gusto ko nga na nandito kayo.
Okay. Recipe ng lola ko 'to. Homemade pasta.
'Yong pomodoro sauce, may pisngi ng baboy, pecorino cheese,
saka San Marzano tomatoes na hinog sa tangkay.
- Ang galing mo. - Kailan ka pa nahilig sa pagluluto?
Ewan. Iniisa-isa ko lang 'yong mga recipe ni Mama saka ni Lola.
Niluluto ko 'yong mga natatandaan ko.
Halos nakuha ko na 'yong lasa ng iba, pero 'yong Sunday gravy ng lola ko,
gusto ko talagang makuha 'yon. Ayun...
- Pakabusog tayo. - Mukhang masarap.
Cheers. Kain na.
Ano...
Joe, bago tayo kumain,
may gusto kaming sabihin sa 'yo ni Bruno.
Nag-aalala siya. 50 beses kong naririnig kada araw.
Alam mo, wala na ang nanay mo. Nag-aalala lang ako sa future mo.
Inalagaan mo siya nang matagal na panahon. Maganda nga 'yon.
Pero oras na para alagaan mo naman ang sarili mo.
Ano'ng sinasabi mo?
- Magsalita ka naman. - Okay, sige.
Hindi na tayo mga bata, di ba? Kailangan mo ng plano.
- Kunin mo 'yong insurance ng mama mo. - Ayokong pag-usapan 'yan.
Kinailangan pang mawala siya para do'n sa pera.
- Ayokong pag-usapan 'yon ngayong gabi. - Alam ko...
Pero, Joe, pag-alala sa kanya 'yong paggastos doon sa pera.
Humanap ka ng bagay na magpapasaya sa 'yo, o bagay na mararamdaman mo siya.
O ibayad mo sa mga utang mo.
Malaking tulong ang $200,000.
Okay.
Di ko alam, baka...
pwede kang bumili ng bagong damit, o furniture, gaya ng upuan na 'yan.
Grabe, kay Bruno pa 'yan bago kami ikinasal.
- Gusto ko 'yan. Ano'ng problema? - Masarap manood ng Yankee games diyan.
Hugis baseball glove. Corinthian leather 'yan, 100 percent.
Bagong hobby na lang. May kaibigan ako, nag-aaral ng flamenco dancing ngayon.
Naku, wag na 'yang flamenco dancing. Hindi niya gagawin 'yan.
Volleyball kaya?
Pwede siguro. Ewan. Maglalaro ba ng volleyball?
Alam mo, kahit ano pa'ng gawin mo, basta sumubok ka lang ng bago.
Kung paulit-ulit lang ang ginagawa mo, paulit-ulit lang din ang mangyayari.
Ayokong nakaupo ka lang sa upuan na 'yan pag 60 ka na. Okay?
- Okay. - Sorry, ang kulit ko.
Nag-aalala lang ako dahil mahal kita.
- Alam ko. - Okay.
- Mahal kita. Salamat. - Okay.
- Mahal din kita.
Saka gutom na ako, kumain na tayo. Di masarap ang malamig na pisngi ng baboy.
Tikman n'yo dapat 'to. Okay.
Uy, kumusta?
Ang ganda.
- Maganda 'to. - Oo.
Ginagawa rin ng lola ko 'yan sa kamatis dati...
Alam mo naman, kamatis ang nagpapasarap sa putahe.
- Pag wala ka nito, wala kang putahe. - Totoo 'yon.
Sige, pabili ako ng tatlo nito.
- Tatlo. Basta ikaw. - Salamat.
- Wala 'yon. - Antonella, nakuha ko na 'yong flowers.
- Aba, ayos. Ang ganda. - Olivia?
Joe?
Hala. Gano'n pa rin ang mukha mo.
Ano ba? Grabe naman.
- Oo nga. - 30 years na ang huling kita natin, a.
Oo nga, seryoso, walang nagbago sa 'yo.
Ang ganda mo.
Kilala mo siya?
A, oo, sorry.
- Joe, kapitbahay ko, si Antonella. - Hi.
Schoolmates kami ni Joe bago lumipat sa Staten Island 'yong parents ko.
Oo. Si Olivia nga 'yong date ko no'ng prom.
Oo, no'ng prom.
Oo nga.
Nice to meet you, Antonella.
Ikaw din. Salamat.
- Di ka dito nakatira, di ba? - Hindi.
Sinasama lang ako dati ng nanay ko saka ng lola ko dito sa palengke.
- Di nga ako makapaniwalang nandito pa 'to. - Oo naman.
Nagtatagal talaga ang mga magagandang bagay.
Abogado siya.
- Hindi. - Abogado?
Hindi pa. Ano... Nag-aaral ako ulit.
First year ako sa JD program ng St. John's.
St. John's, ang galing mo.
Oo nga.
- Di pa huli ang lahat para magsimula ulit. - Oo.
Ayokong maging bastos kaso nagmamadali kami.
- Oo. Nice to see you. - Salamat.
- Salamat din. Nice to meet you, Antonella. - Salamat. Ikaw din.
- Salamat, Al. - Ano 'yon?
Saglit lang 'yon pero mahabang kuwento.
"Saglit lang pero mahabang kuwento."
- Gusto ko 'yon. Tandaan natin 'yon. - Okay.
Nice, si Olivia, no'ng high school tayo? Hot pa rin ba siya?
Oo, may asawa na rin.
- Sino ang hot? - Sige na, bye na.
Ano ba 'to? Free show sa mga kapitbahay?
Ayoko ngang magka-tan line.
Uy, may gusto akong sabihin sa inyo.
Nasa Staten Island ako no'ng isang araw, may nakita akong restaurant.
- Bakit sa Staten Island ka pa kumain? - Oo nga, maraming masasarap dito.
Hindi restaurant na kakainan.
Restaurant na bibilhin.
Bibilhin?
Oo.
- Sa Staten Island? Ano? - Oo.
Ano'ng sinasabi mo? Pa'no ka bibili ng restaurant?
Gamit 'yong perang iniwan ni Mama.
Ano? Hibang ka ba?
Di ko alam. Siguro nga.
Pero gusto ko talagang mag-open ng Italian restaurant.
Tapos Enoteca Maria 'yong ipapangalan ko. Ipapangalan ko sa nanay ko.
Wala ka namang alam sa ganyan, e.
Ano ba'ng dapat malaman?
Magluluto ka, kakainin ng iba, tapos sasaya sila.
Sabi n'yo, sumubok ako ng bago.
Oo nga, bumili ka ng furniture, o humanap ka ng girlfriend.
O magbayad ka ng mortgage mo,
di mag-open ng negosyo na wala ka namang alam.
Guys, hindi na 'ko bumabata.
Nauubusan na 'ko ng panahon para isipin pa ang lahat, okay?
Ito ang gusto ko.
Di ko alam kung paano ie-explain, pero ito ang kailangan ko.
Di kaya ng konsensiya ko na hayaan kang gamitin ang pera ng nanay mo
para sa isang restaurant sa Staten Island.
Di mo naiintindihan.
Nagamit ko na.
Okay, excited talaga ako na makita n'yo 'to.
Ang ganda nito, okay? Sige, tingnan n'yo.
Ang cool ng bar na 'to, o.
Tingnan n'yo 'tong sahig. Checkerboard, authentic talaga.
Di masyadong magarbo, ang cool lang.
Aalisin ko 'tong mga mesa na 'to saka ko lilinisin.
Di ko sila kailangan.
- Nakamagkano ka dito? - Nag-down payment ako ng 175,000.
May babayaran pa rin ako kada buwan, siyempre.
Hindi ako magre-resign sa MTA para makabayad sa mga bayarin.
Saka may pera pa 'ko na kasya sa limang buwan
bago ko pa kailanganing makabenta dito.
Ay!
Guys, pwede ba? Subukan n'yo lang maging open-minded.
Kasi kung wala kayo, wala na akong kasama, okay?
Pwede ba nating tingnan 'yong lugar para makita n'yo 'yong vision ko?
Okay, itong pader na gawa sa bricks,
gagawin ng mga tao ang lahat, magkaroon lang ng ganyan ngayon.
May phone booth din sa likod. Sobrang cool saka old school.
Tingnan n'yo rin 'yong kisame. Grabe, di ba? Totoo lahat 'yan.
Palagay ko, alisin natin 'tong pader na 'to, lagyan natin ng archway.
Magandang open-air kitchen 'to.
Gusto kong magmukhang bahay imbes na restaurant 'yong lugar.
Okay, kung tama ang pagkakaintindi ko, gusto mong magbukas ng restaurant
kahit limang putahe lang ang alam mong lutuin?
Hindi, ilang putahe siguro ng pamilya namin.
Pero alam n'yo ang naisip ko? Ganito kasi 'yon.
Inaalala ko 'yong recipes ng nanay at lola ko,
tapos naisip ko, "Ano 'to? Bakit ako nagpapakahirap maghanap?"
Tapos na-realize ko,
food is love.
Hangga't nandito 'yong pagkain nila, kasama ko pa rin sila.
Gusto ko talaga na maging higit pa 'to sa pagse-serve ng hapunan sa iba.
Gusto kong makaramdam sila ng pamilya dito.
Okay, pero, Joe, wala na 'yong nanay mo saka 'yong lola mo.
Sino'ng kukunin mo para magluto katulad nila?
Mga lola. Mga Italian na lola.
Sila. Gusto ko silang magluto ng putahe na ipinasa sa kanila ng pamilya nila.
Gusto kong i-share 'yon sa lahat.
Ang ganda no'n.
Ano? Totoo nga.
Mga lola!
- Joe, ang gandang idea no'n. - Salamat.
Sino'ng may ayaw sa luto ng lola nila?
Oo na, medyo nakikita ko na 'yong appeal.
Magandang idea 'yon. Gusto mo 'yon.
Hindi, di ko gusto.
Gusto mo, e! Kung di mo gusto 'yon, ang tigas naman ng puso mo.
Oo nga, Bruno. Tigilan mo na 'yang pagiging walang puso mo.
Aabutin nang ilang buwan ang trabahong 'to, okay?
'Yong pader, sahig, tiles, kuryente.
Lalo na 'yong mga tubo saka 'yong ANSUL system, okay?
Sino'ng kukunin mo para gumawa no'n? Kukuha ka rin ng lola para do'n?
Hindi, pero masuwerte ako kasi nagkataon na contractor ang best friend ko.
- Kaya masuwerte ako. - Hindi. Ayoko.
- Suwerte ako. - Ayoko!
Di naman sa gusto kong banggitin 'to, di ko naman talaga babanggitin, e,
pero naaalala mo ba, inaayos ko lagi ang kotse ng tatay mo?
- Binanggit mo na. - Para may reference lang.
Best friend kita. Sanay ako umayos ng kotse tapos sira ang kotse mo.
Di kailangan ng permit sa kotse, Joe. Walang building codes, union labor.
Pabigla-bigla ka.
Kailangan mo ng mga chef, menu, marketing plan.
Kailangan mo rin ng certificate of occupancy.
Kailangan makapasa ka sa inspections.
- Di ka nakikinig. - Nakikinig ako.
Dapat makapasa sa inspection, kailangan din ng menu.
Mahal kita. Marami kang kayang gawin,
pero di ang pagiging responsableng businessman.
Alam ko. Kaya nga nandiyan ka, e.
Promise, babayaran kita sa lahat ng gagawin mo dito
pag kumikita na 'tong restaurant.
Mahilig naman akong mag-decorate.
Nakikita ko na 'yong wine rack doon, parang Benjamin Moore.
Pinturahan natin, tapos may family photos sa pader.
'Yan nga ang sinasabi ko. May vision na siya.
- Nakaka-excite! - Nasisiraan ka na ng bait, alam mo 'yon?
Ibig sabihin, payag ka na?
- Oo, gagawin ko na. - 'Yon! Masaya 'to.
- Sige na. - Minsan ka lang mabuhay.
- Wag mo 'kong hawakan. - Tingnan mo 'yong lumang phone booth.
Okay.
Joe, nasaan 'yong basurahan? Kailangan ko.
Kailangan ko ng trabaho na may suweldo. Tara na.
Ay, naku.
Ano 'to?
- Chef? - Oo.
Hindi nga ako makakilos, o.
Ano'ng sinasabi mo? Okay ka raw sabi ng doktor.
Ano ba'ng alam niya?
Kailangan ko pang magsuot ng medyas para makapunta lang sa banyo.
Alam kong di ka masaya pag di ka nagluluto. Masaya 'to.
Tapos na akong maging masaya, 73 na ako.
Di sakit ang edad, Roberta.
Oo, pero di rin 'to gamot.
- Joey, di ko magagawa 'to para sa 'yo. - Wag mo 'tong gawin para sa 'kin.
Gawin mo 'to para sa 'yo
saka para sa nanay ko.
Ano?
Sumalangit nawa.
Kinokonsensiya mo ba ako?
- Kanino pa ba 'ko magmamana? - Grabe.
Di pa ako pumapayag, pero kung oo,
sino pa ang makakasama kong magluto?
Di ko kayang magpakain ng restaurant nang mag-isa.
Magtiwala ka sa 'kin.
Magiging masaya 'to.
NAGHAHANAP NG MGA LOLA
Kumusta?
Uy.
Usap-usapan ng mga tagarito 'yong bagong restaurant mo.
Oo nga.
Hindi pa yata tayo magkakilala. Ako si Joe.
Ako si Al.
27 Hyatt Street.
Puwesto ng best friend ko 'yon, si Dominic Spirito.
Bawat binyag, communion, graduation, birthday, mga anniversary...
sa Spirito lahat ginaganap.
Mahigit 50 years doon si Dominic bago siya namatay.
Nakikiramay ako. Hindi ko alam.
Tinapon mo 'yong pangalan niya sa kalsada.
Inaayos lang namin 'yong lugar. Di ko intensiyong mambastos.
Wala akong tiwala sa mga tao na hindi tagarito.
Hindi 'to Manhattan, lalong hindi 'to Brooklyn.
Nasa isla ka na. Naiintindihan mo?
Oo, naiintindihan ko.
Gianni, ano ba ang ikukuwento ko sa 'yo ngayon?
Bumangon ako.
Nagluto ng almusal, tapos umidlip ako. Ang sarap no'n.
Tapos nananghalian ako, at ngayon, kasama na kita, mahal ko.
Hello?
Antonella, ako 'to.
May appointment ba tayo ngayon sa doktor?
Kasi kung meron, di ako pupunta puwera na lang kung sa podiatrist.
Wala. Pero may job interview ka.
Ayoko.
Sinabi ko na sa 'yo, ayoko.
'Yong mga matatandang 'yon na nagpapaka-chef. Nakakatawa sila.
Nakakatawa.
- Kasalanan 'yon. - Hay, paano naging kasalanan 'yon?
Saka sinabi mo sa 'kin na loko-loko 'yong Joe na 'yon.
Di ko sinabi 'yon. Ang sabi ko, immature siya no'ng 17 kami.
Bigyan mo ako ng magandang rason kung bakit dapat akong pumunta.
Dahil nakaupo ka lang dito nang mag-isa, mahaba pa ang buhay mo.
- Dala ko 'yong favorite cardigan mo. - Ayoko.
Uminom ako ng pampaihi kanina. Siguraduhin mong buo 'yong banyo mo.
Akala mo, wala akong CR dito? Tingnan mo, nakakapaglakad ka.
Konti na lang 'to. Nakaayos na rin naman lahat.
Salamat sa inyo.
Walang dumadating.
Dadating na sila, 20 minutes na lang. Relax ka lang diyan.
'Yong listahan ni Craig.
- Hindi, Craigslist. - Mapapagkatiwalaan ba 'yong Craig na 'yon?
Hindi, hindi siya tao, okay? Bagay siya.
Doon nagpo-post 'yong mga tao ng alam mo na,
mga binebenta nila o mga trabaho.
Parang diyaryo.
Oo, pero online.
Online 'yon, para makita ng lahat kahit nasaan man sila.
- Dapat nilagay mo na lang sa diyaryo. - Okay.
Alam mo ba kung paano ginagawa ni Lola 'yong Sunday gravy niya?
Meron kasing matamis na aftertaste.
Alam mo ba 'yong mismong ingredients na nilalagay niya?
Joey, para kang nagtanong sa babae kung pwedeng makita ang mundate niya.
Mundate? Di ko... Anong klaseng lalaki ba ako sa tingin mo?
- Di ko nga... Ano 'yong mundate? - Wag mo nang itanong.
E, sorry. Ayokong makita ang mundate ng kahit na sino,
pero medyo nagsisisi kasi ako,
di ko man lang pinasulat sa kanila 'yong mga recipe.
Hindi ko alam, at kung alam ko man, hindi na magiging gravy ng lola mo 'yon.
'Yong secret ang nagpapa-special doon.
Subukan mong lagyan ng asukal. Mas marami sa akala mo ang kailangan.
- Marami na 'kong nilagay na asukal. - Maraming klase ng asukal.
Sasarap 'yon pag nakuha mo 'yong tamang tamis.
Okay, natapos ko na 'tong scarf na 'to.
Sana magustuhan mo.
- Para sa 'yo. - Ang ganda. Salamat.
- Walang anuman. Enjoy. - Salamat.
- Maganda 'to sa 'yo. - Sobrang ganda.
Tatawagan ko na 'yong sasakyan. May poker ako ng alas-tres.
Bigyan mo 'ko ng 20 minutes. Makinig ka muna. Wag kang aalis.
- Nakatatlong oras na 'ko. - Hindi.
Pinanood kitang maglipat ng mga kahon, maglipat ng bote.
Ngayon, parating na 'yong iba...
- Walang dadating! - Parating na.
- Wag muna, 45 minutes... - Sawa na 'kong manood...
Tingnan mo, o. Nandito na kayo. Ayos, di ba? Nakapunta lahat.
Ayos 'to!
Kumalma ka. Pinilit niya lang ako.
- Kailangan niya lang ng konting pilit. - Tinulak niya ako.
- Ayan. Ang ganda. Mga gamit mo. - Oo na, nandito na 'ko.
- May klase ako. Susunduin din kita. - Ano'ng sinasabi mo?
Mag-enjoy ka.
Enjoy.
- Salamat, hinatid mo siya dito. - Wala 'yon.
Gagawin ko ang lahat para sa kanya.
Nga pala, magandang idea 'to. Sana maging successful.
Salamat.
Sige na.
Antonella, ito si Roberta, chef siya sa Enoteca Maria.
Se.
Se?
Sicilian ka?
Oo. Taga-Sicily ako.
Tagasaan ka ba?
Taga-Bologna ako.
- Bologna. - Oo.
Dinuraan ko ang Bologna mo!
- Gano'n ba? - Oo!
Dinuraan ko rin ang Sicily mo, okay?
Wag mong duraan ang Sicily!
Okay 'to! Ang saya n'yo pakinggan.
Hindi! Okay 'yong passion n'yo.
- Puro ka lang salita! - Puta ka.
- Hi. Kumusta? - Ano? Ano'ng gusto mo?
Mali yata ako ng napuntahan.
Hindi, nasa tamang lugar ka. Pasensiya na. Nandito ka ba para maging chef?
- Oo. - Wag mong sabihin 'yon!
Ayos. Ano'ng pangalan mo?
- Di ko sinabi 'yan. - Teresa.
Teresa. Ang gandang pangalan.
Pwede ba kitang yayain na sumali sa kanila?
- Ngayon lang ako nakakilala ng gaya mo. - Layas na, tanda!
Teresa, ito nga pala si Antonella. Taga-Bologna siya.
- Taga-Sicily naman siya, si Roberta. - Hello.
Tagasaan ka nga pala?
- Ano, taga-Bronx ako. - Ayos.
Mag-enjoy lang kayo. Isipin n'yo, nagluluto kayo para sa mga pamilya n'yo.
Sa inyo na 'tong kusina.
Ano?
- Kailangan mo ng bawang? - Hindi.
Tumigil ka.
Wag.
Ayan.
Grabe.
Saktong-sakto 'yong lutong ng cheese sa pizza mo pero malambot pa rin.
Salamat.
Roberta, sobrang lambot sa bibig ng oxtail stew.
Oo.
Ang ganda.
Ikaw naman. Ayoko nang magsalita. Ayoko na talaga.
Saan ka galing? Hulog ka ba ng langit?
Ang sarap ng timpla ng bawang, lasang-lasa sa loob ng steak.
Saan mo natutunan 'yon?
Sa kumbento.
Kumbento? Madre ka?
- Tapos 'yong pananalita mo... - Kaloob ng Diyos 'to.
- Sabi mo, e. - Retiradong madre ako.
Naglingkod ako nang maraming taon sa kumbento ng CFR sa Bronx.
Kung ayos lang itanong, bakit ka umalis?
Mahal ko ang debosyon ko.
Naisip ko lang, oras na para sa ibang bagay.
Nakita ng anak ng kaibigan ko 'yong ad mo do'n sa listahan.
Si Craig, 'yong batugan.
Tama na.
Naramdaman ko, sinasabi sa akin ng Diyos na pumunta ako dito.
Binibigyan ako ng isa pang pagkakataon.
Joe, sino'ng napili mo sa 'min?
Lahat kayo.
Ang saya nito.
May MVPs tayo dito. Tingnan n'yo, o.
Seryoso ba? Kung pwede lang, magbukas na tayo ngayon, e.
Cheers.
Maraming salamat sa inyo.
Ilang beses na kitang pinagbigyan, lagi ka pa ring nale-late.
Okay? Di ko na pwedeng hayaan 'yon. Huling warning na 'to.
Sige.
Eto na siya. Nalagot kay boss.
Galing sa principal's office.
Hihingi ako ng pabor sa inyo.
- Oo ba. - Kahit ano.
Nabigyan ulit ako ng memo. Di ako pwedeng matanggal dito.
Pwede n'yo ba akong pagtakpan kay Dan? Dahil madalas akong male-late.
Bakit? Ano'ng nangyayari?
Atin-atin lang 'to, a.
Fourteen...
Tingnan natin.
PAANO MAG-REFINANCE NG BAHAY
- Hindi. - Kailangan ko, e.
Ni-refinance mo 'yong bahay. Ano'ng sunod?
Dapat pumatok ang Enoteca Maria dahil wala nang susunod.
Inilagay mo naman ako sa alanganin. Isa ako sa mga inutangan mo.
Oo, pero kaibigan din kita. Kailangan ko ng makakausap.
Pag-isipan mo 'to. Pag di mo tinuloy, makakabawi ka pa.
Pag tinuloy mo at nalugi, pwedeng mawala sa 'yo ang lahat.
Bruno, ramdam ko talaga na magiging successful 'to.
Best friend kita. Kung tutuloy ka, ako rin.
Salamat. May magagaling tayong chef, mga putahe galing sa Italy.
- Siguraduhin mong masarap ang desserts mo. - Oo naman. May nadaanan tayong kainan.
Nase-stress ako. Makakain muna ng sandwich.
- Gusto ko rin ng cutlet. - Cutlet? Tara.
Eto'ng naiisip ko. Pwede tayong kumuha ng homemade desserts.
Ano?
Pakinggan mo lang ako, okay?
Magaling kang baker. Ang sarap ng mga gawa mo.
Napasaya no'n si Mama. Gusto ko lang na i-share mo 'yon.
Pampalipas oras ko lang ang baking.
Masaya 'to. Gumawa ka ng bagay na nagpapasaya sa 'yo saka sa iba.
Nag-aayos ako ng buhok. 'Yon ang trabaho ko.
May trabaho ka, magaling ka do'n.
Pero may iba ka pang talent. Chance mo na 'to para gawin ang gusto mo.
Nakaka-excite, pero hindi talaga. Pasensiya na.
Wala akong naririnig. Alam kong tama ito.
- Papayag ka ba pag nagmakaawa ako? - Buwisit.
- Okay ka lang ba? - Buwisit. Nanghihina 'yong kamay ko.
Minsan, mas malala pa. Di ko alam kung hanggang kailan ko pa magagawa ito.
Di ko alam na may iniinda ka sa kamay mo.
Matagal na ba 'yan? Hindi ko alam.
Wag kang maawa sa 'kin. Nabuhay ako nang masaya sa gusto ko.
Alam mo naman 'yong mga kuwento. Wala akong pinagsisisihan.
Saka...
ayos lang ako.
E, hindi mo deserve maging okay lang. Deserve mo ng higit pa do'n.
Limitado lang ang oras natin, kaya tinatanggap ko 'yong "oo" mo.
Magkita tayo bukas sa restaurant. Aasahan kita, a. Love you.
Ang galing mong magpaikot ng tao. Wag ka nang umasa.
Salamat sa paghihintay. Gusto ko 'yong kulay.
Gia, sino ang gustong magsimula ulit sa ganitong edad?
Ito ang main dish ko sa menu.
Ano 'yan? Ang baho.
Capuzzelle.
Diyos ko po, iligtas mo kami.
- 'Yan pa talaga ang napili mo. - Paano mo ilalagay 'yan sa menu?
Nasisiraan ka na ba?
Galing sa bayan ng pamilya namin ang capuzzelle.
Pagkatao ko ito.
Palitan mo na 'yang pagkatao mo.
Uy, wow, buti pumunta ka.
Nandito na nga ako.
Si Gia nga pala, ang pastry chef natin.
- Kilala mo na si Roberta. - Oo naman.
- Ito si Teresa saka si Antonella. - Hello.
Hello sa inyo.
- Apron? - Dito na lang.
Salamat.
Tumatalbog.
Uy, apron 'yan, hindi gown.
Lahat ng pagkakataon, pagkakataon para maging maganda.
Paano ka nakakapag-bake nang may ganyan?
Ilang taon na practice.
Grabe.
- Nasaan na nga tayo? - Sa capuzzelle ko.
'Yon pala 'yong umaamoy. Akala ko kasi, ako.
Diyos ko.
Hindi ako sigurado.
- Hindi. - Ano 'yong capuzzelle?
Okay, simpleng kuwento lang.
Galing sa mahirap na bayan ang nanay ko.
Kaya ginagamit nila ang lahat ng parte ng hayop.
Bale, ipapalaman sa ulo 'yong crumbs ng tinapay.
Breadcrumbs.
Pasensiya ka na, a.
Breadcrumbs.
Lagyan ng ganito, lagyan ng ganyan.
Tapos ipasok na sa oven ang capuzelle.
Bye-bye, baby.
Okay, nasa oven na ang ulo. Ngayon, sauce naman.
O, 'yong sauce ng nanay ko.
Oo naman, 'yong sauce ng nanay mo, o ng lola mo,
o sauce ng Tita Mary mo,
basta recipe ng pamilya n'yo.
Salamat.
- Cannolis ang dessert natin. - Sige.
Ayos.
Gia, makikisuyo naman. Pwede mo bang tikman lahat 'to?
Sabihin mo kung ano'ng dapat ilagay sa menu. Ikaw ang humusga.
Ay, sige. Ang babango na nga, kung ganoon din 'yan kasasarap,
mahihirapan akong mamili.
- Oo, pero maging honest ka lang. - Okay.
- Recipe ng lola mo 'to? - Hindi.
Sinubukan ko na ang maple syrup, brown sugar,
pati honey.
Pero kahit ano'ng ilagay ko, di ko makuha 'yong lasa ng gravy ni Lola.
- Subukan mo lang nang subukan. - Oo.
May almonds diyan?
Oo, pesto alla trapanese.
Galing sa Sicily.
Lahat masarap. Di ko alam kung paano mamimili.
Joe, pwede nating ibahin 'yong sauce kada linggo.
- Magandang idea 'yan. - Tama.
'Yon na ang gawin natin. Tikman natin 'yong sa 'yo.
- Pesto alla trapanese, a? - Oo.
Gawa ng lahi namin ang Parmigiano Reggiano.
'Yon ang dapat ipagyabang.
- Parmigiano Reggiano. - Tama.
Gawa ng lahi namin ang cannoli.
- Cannoli? Baliw ka ba? Wala kuwenta. - Oo!
- Anong walang kuwenta? - May palaman lang na cream.
- Ano'ng alam mo? - Ewan ko sa 'yo.
Akala mo, alam mo ang lahat dahil taga-Bologna ka?
- Pakinggan n'yo 'to. - Pangit at masama ang ugali ng lahi n'yo.
Mga buwisit saka bastos ang lahi n'yo.
- Okay. - Puta ka.
Subukan mo lang na duraan ulit ako, may kalalagyan ka.
Alam mo, ayan. Bahala ka na diyan.
Ikaw... Ano?
- Oo. - Gusto mo ng away?
Oo.
O, eto. Ayan.
May ihahagis ako sa 'yo, halimaw ka.
Ano? Ang kapal ng mukha mo!
Tingnan mo kung...
Oo, nakakatakot ka.
Sige lang. Eto'ng sa 'yo!
Baka magkasakitan sila, Joe. Pigilan mo sila.
- Hayaan mo silang mag-away. - Ganyan ang mga Italian.
Kainin mo 'tong arugula!
- Diyos ko po. - Bakit? Gawin mo.
Puta! Ang kapal ng mukha mo!
Lagot ka sa 'kin.
'Yong capuzzelle ko!
Violation 'to ng fire code defiance.
Nakapatay ang ANSUL system mo. Masuwerte ka, walang nasaktan.
Oo.
Ay, sorry.
NAGTATAKA SI BOSS
May kailangan akong puntahan.
Kaya kung tapos na tayo, baka pwede na 'kong umalis.
Oo naman. Alam mo, ayokong makaistorbo sa 'yo, e.
Okay, maraming salamat.
- Pasensiya na. - Pasensiya na rin, Joey.
- Kasalanan niya. - Kasalanan niya 'yon.
Grabe kayo, pero tiwala pa rin ako sa inyo.
Ang natutunan natin dito, wag mag-away sa kusina, okay?
Sorry. Late na ako sa trabaho. Aalis na ako. Bye.
Di ba pwedeng patawarin n'yo na lang ang isa't isa?
Banal ang magpatawad.
Siya ang nagsimula, e.
Uy, Vito, nag-time in si Joe. Nakita mo ba siya?
Kumusta, Mr. McClane?
- Nandito siya, mga two hours ago? - Oo, two hours ago.
Nasa maintenance yata siya kasama si Luis do'n sa North Garage.
Sige, salamat.
Uy, Luis, nasaan si Joe?
Sige, thank you.
Sabi ko, engot ka.
Omar, nasaan si Joe?
Di ako alam. Tinulungan niya akong magkabit ng gulong kanina.
Baka nakabalik na siya ngayon sa main depot, kina Vito.
- Seryoso ba 'to? - Oo.
Vito, nasaan ba si Joe?
- Di kita marinig. - Uy, Mr. McClane, saan ka galing?
Lunch na!
- Wow. - Uy.
Gusto ko 'yong ginawa mo sa lugar.
- Talaga? - Ang galing mo.
Iniisip ko kasi, aayusin ko 'yon, susunugin ko rin
tapos iko-connect ko dito.
- Sobra na. - Talaga?
Pinapunta ako ni Antonella.
Pinapabigay niya 'tong card na binili niya sa dollar store.
Mukhang may $20 diyan.
- Ayos, a. Tingnan mo nga naman. - Oo.
Binigyan ako ni Roberta ng $10. Makakabawi pa 'ko dito, a.
- Oo nga. Ang suwerte mo. - May tumamang Italian na kidlat dito.
Tulungan na kitang maglinis. Nasaan 'yong mga trash bag?
A, nando'n lang sa ilalim.
Okay.
Salamat.
Talaga ba? Kakaiba 'yon, a.
Ano 'yong kinukuha niya?
Butter.
Seryoso nga. 'Yong mga square na butter sa mga kainan.
Naku, alam ko 'yong tinutukoy mo.
Gawain din ng nanay ko 'yon.
Kaya 'yong ref ni Antonella? Punong-puno no'n.
Sabi ko nga, "Ilang butter ba ang kailangan ng isang tao?"
Gaano katagal na kayong magkapitbahay?
Gaano katagal na nga ba?
Eight years ago, binili namin ng asawa ko 'yong katabing bahay.
Maraming pagawain kaya pina-renovate namin.
Tapos nagrereklamo siya sa ingay araw-araw.
Mukhang nagkasundo rin kayo. Sobrang close n'yo na, e.
Oo.
Oo, no'ng...
no'ng namatay ang asawa ko, dinamayan niya ako.
Ayaw niya 'kong iwan nang mag-isa.
Pupunta siya sa bahay, makikipagkuwentuhan,
ipagluluto ako,
saka pipilitin akong maligo.
Alam mo 'yon? Special na love 'yon.
Olivia, sorry, hindi ko alam.
Ano ka ba? Paano mo naman malalaman?
Lagi niyang sinasabi, ilipat ko na sa kanan 'yong wedding ring ko, pero...
Di ko alam. Hindi pa ako handa.
Alam mo 'yon?
Oo. Naiintindihan kita.
Talaga?
May iniwang sulat sa 'kin ang nanay ko, pero di ko pa rin binabasa.
Pakiramdam ko kasi, pag binasa ko,
'yon na 'yong huling sasabihin niya sa 'kin.
Joe...
Sorry.
Masakit lang talaga.
'Yong pagluluksa.
Di natin alam kung hanggang kailan 'yon, kaya bakit tayo magmamadali?
Oo nga.
Uy.
Matibay, di ba?
Inayos 'yon lahat. Mula sa pinakailalim, bawat piraso ng kahoy, bawat piling.
- Oo. - Sobrang tibay no'n.
Okay, ikaw ang may-ari?
Oo.
- Di ka nakapasa. Dalawang beses. - Ano?
Oo, una sa lahat,
nagkaroon ng sunog sa kusina.
May epekto 'yon sa tibay saka safety ng pader doon.
Hindi. Imposible 'yon. Walang sunog.
Medyo nagkaroon lang ng konting problema sa ulo ng tupa...
- Ano? - Pangalawa, kailangan mo ng bagong oven.
May mga natirang carbon dioxide saka nitrogen do'n.
Pwede akong bumili ngayon ng bagong oven.
- Para wala na 'yon sa problema. - Custom-made specialty oven 'yon.
Di mo lang basta mabibili 'yon sa tindahan saka isasakay sa kotse mo.
Pero gumagana naman nang maayos ang sprinkler system mo, kaya alam mo na...
Mauna na 'ko.
Pasensiya na.
May iba pa bang magagawa para lang matuloy 'to?
- Kailangan kong mabuksan 'to. - Mag-apply ka ulit para sa inspection.
Ayos. Kailan pwede 'yon? Ano'ng okay sa schedule mo?
Sa mga susunod na araw o next week na?
Ay, sorry.
Gusto ko siya, a. "Next week" daw.
Subukan mo next year. Mahaba ang listahan, pare.
Di ka pa makakapagbukas ng resto ngayon.
Kung makakapagbukas ka man.
May nasunog na ulo ng tupa?
Ano 'yon?
- 'Yong capuzzelle ni Roberta. - Bakit di mo sinabi sa 'kin?
Sa totoo lang, di ko naisip na...
Akala ko, di na importante. Nasunog lang, nalinis ko na rin...
Joe, may nasunog na ulo ng tupa.
Naapektuhan no'n 'yong tibay ng pader na ginawa ko.
- Oo nga. - Tingin mo, hindi importante 'yon?
Okay. Bruno, kumalma lang tayo. Mainit ang ulo ng lahat.
- Ako rin. - Kalmado ako.
- Okay. Good. - Okay?
- Makinig ka. - Nakikinig ako.
Pag di ka nakapasa sa inspection, wala na.
Wala ka nang certificate of occupancy.
Di ka makakapagbukas ng restaurant kung wala kang building.
Hahanap ako ng iba pang paraan para matuloy 'to.
Saan ka kukuha ng pera? Wala ka nang pera!
Pwede 'kong i-loan 'yong pension ko.
Joe, makinig ka nga sa sarili mo.
May credit cards ako. Pwede ko pang dagdagan 'yon.
Minadali mo kasi 'to, hindi mo pinag-isipinan.
Ngayon, pareho tayong namomroblema.
Di ka na talaga natuto!
- Ano'ng sinasabi mo? - Ganyan ka na, bata pa lang tayo!
- Sige ka lang nang sige! - Ano'ng sinasabi mo? Itong restaurant.
Sumusubok ako ng bago dito. Sumusubok ako. Tingnan mo.
Hindi. Kalokohan lang 'to lahat, Joe!
Proud talaga sa 'yo niyan ang nanay mo!
Gano'n?
Sige, lumayas ka na.
Di 'yon ang gusto kong sabihin.
Babayaran ko 'yong pera mo. Okay?
Umalis ka na.
Sige.
Bahala na.
Bahala ka na.
Salamat sa pagpunta kahit biglaan. Thank you talaga sa tulong mo.
Wag ka munang mag-thank you. Di ko pa alam kung may mahahanap tayo.
- Di ko forte ang building code. - Oo.
Mas okay 'yon kaysa wala.
Ito na lang talaga ang pag-asa ko, kaya salamat.
Ito 'yong bahay n'yo. Dito kayo nakatira ng nanay mo.
Oo. Bale, 'yong nanay ko, sa baba sila nakatira ng lola ko no'n.
Dito naman ako sa taas, inaalagaan ko siya, kaso...
Ayun.
Okay naman. Sinisimulan ko nang...
Siguro papapinturahan ko ng bago, o kung ano man.
O baka bumili ako ng bagong furniture.
Wag mong itatapon 'to.
Ang gandang upuan nito.
Pasko 'yon. Niluto ng lola mo 'yong soup na 'to mismo.
Oo nga. Nagpunta kayo dito ng pamilya mo.
Di lahat, mabait sa amin noong bagong lipat kami dito,
pero ang bait lagi ng nanay mo saka ng lola mo.
Oo. E, madali naman kayong makasundo.
Kaya nga nakokonsensiya ako sa ginawa ko no'ng prom natin.
- Sobrang tagal na no'n, ilang taon na. - Oo, pero di tama 'yon.
Ang tanga ko. Alam mo ba ang ginawa ko?
Nagkasundo kami nina Bruno na tatakas kami, di ba?
May dala siyang alak, doon kami sa bahay nila.
Di namin namalayan 'yong oras. Sinubukan kong bumalik, tapos...
Ang gulo lang ng lahat no'n.
Tapos noong nakabalik na 'ko,
wala nang Olivia.
Ayun, ayokong maging awkward tayo kasi inungkat ko pa kahit ang tagal na,
pero gusto ko lang mag-sorry sa 'yo.
Sorry.
Thank you.
Salamat sa apology mo.
- O, cheers. - Cheers.
Bale, 'yong komplikadong nangyari, wala tayong certificate of occupancy.
Di ka ba pwedeng mag-apply ulit?
Nag-apply na 'ko ulit, pero...
Pwede 'yong abutin nang ilang linggo o isang taon.
Oo.
- Baka patay na kami no'n. - Ginawa ko na ang lahat.
Naghanap pa kami ni Olivia ng butas, pero wala, e.
Ayokong bumalik sa ginagawa ko bago ito.
Ano ba 'yon?
Wala.
Ano'ng ginagawa niya?
Na-stroke ba siya?
Santo Padre Pio,
sinasabi ko po sa inyo.
"Humingi kayo at kayo'y bibigyan.
Humanap kayo at kayo'y makakatagpo."
Pagpalain n'yo ang mga babaeng ito.
Hene-henerasyon ng pamilya ang nasa loob ng kanilang mga puso.
Pagpalain n'yo si Joe, dahil may pangarap siya.
Pagpalain po ninyo kami.
Sa ngalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo.
Ngayon, maghintay tayo.
Teresa?
Ano nga ang hinihintay natin?
Isang himala.
Okay.
Uy, Joe.
Naaalala mo si Phil, 'no?
Oo, kilala ko si Phil. Wow.
Phil?
Mr. Scaravella, pasensiya na, di tayo nagkaintindihan.
Eto na ang certificate of occupancy mo.
Hihingi lang kami ng pabor
na ipaayos mo na 'yong pader saka palitan 'yong oven.
Maraming salamat.
Pasensiya na sa abala. Magandang araw sa inyo.
Di ko maintindihan.
Hindi natin chineck 'yong Better Business Bureau.
May 53 complaints si Phil.
Kailangan mo pala siyang suhulan para ulitin niya 'yong inspection.
Di mo kayang patunayan 'yan.
- Kaya ko. Papatunayan ko. - Ang kapal ng mukha mo.
- Lumayas ka dito! - Ayusin 'yong pader. Palitan 'yong oven.
Oo, gagawin ko.
- Layas! - Pinapatawad ka ng Diyos.
Sabi ko sa 'yo, e. Abogado 'to!
Naku!
Ang galing!
Uy, thank you.
- Good news 'to. - Ang husay!
Magpakabait ka. Magrosaryo ka.
Sige. Ipagdasal mo 'ko, please.
- Uy. - Uy. Eto, o.
- Natagalan ka, a. - Sorry.
- Di ka ba papasok? - Sige.
Tara.
Pakisara naman 'yong pinto. Papasok 'yong lamig.
- Sige na. - Hindi, Joe.
Maupo ka. Kailangan n'yong mag-usap.
Sige na.
Dinalhan ka ng kaibigan mo ng zeppole.
Mag-usap kayo.
Di ko kayo papakialaman.
Malinaw naman na may mga pagkakamali ka.
Pero sa parte ko rin...
dapat nagsabi ako sa 'yo tungkol doon sa ulo ng tupa
saka sa nangyaring sunog.
'Yon...
Hindi naman sa...
sinunog mo 'yong restaurant na ginawa ko para sa 'yo.
Siguro
nasira mo lang 'yong reputasyon ko sa limang bayan bilang contractor
Pero oo nga, naging masakit nga siguro
'yong pananalita ko no'ng nag-uusap tayo.
Sinusubukan ko pang ayusin 'yon sa sarili ko.
Nakakuha naman na tayo ng permit, kaya...
Buti naman.
- Sana maging successful ka. - Nakaka-excite nga.
Masaya ako na matutuloy na 'to
kasama ng mga loyal na kaibigan na handang magtrabaho...
Sabihin mo na!
- Akala ko, di ka makikialam? - Kung di mo sasabihin, ako na, Bruno.
Ang alin? Sabihin ang alin?
Binenta n'ya 'yong kotse ng tatay niya para magawa ang restaurant mo.
Kung ganyan ang di nakikialam, paano pa pag nakialam ka na?
Hindi siguro. Binenta mo nga ba?
Di ako makikialam.
Bruno, binenta mo 'yong kotse ng tatay mo para magawa 'yong restaurant ko?
'Yon lang ang paraan.
Okay? 'Yong renovations, 'yong sahod ng mga tao ko.
- 'Yon lang ang paraan. - Ba't mo gagawin 'yon...
- Di ko hihilingin sa 'yo 'yon. - Alam kong hindi.
Kaya nga ako na ang gumawa. Desisyon ko 'yon, okay? Hindi sa 'yo.
Saka, ngayon lang kita ulit nakitang masaya.
Kaya para sa 'kin, sulit 'yon.
Bruno, alam kong sobrang importante ng kotseng 'yon sa 'yo.
Oo, e...
mas importante ka siguro.
Babawi ako sa 'yo. Promise, aayusin ko 'to.
Malaking success 'to para sa ating lahat.
Alam mo, sa susunod na may masunog na ulo ng tupa, tawagan mo ako.
Base doon sa mga tagaluto mo, mukhang mauulit 'yon, e.
- Okay? - Okay.
Di totoo 'yong sinabi ko na di proud sa 'yo 'yong mama mo.
Di mo na mababawi 'yon. Ang sakit ng sinabi mo.
Grabe 'yon.
Ano?
Mahal kita, pare.
Maraming salamat sa inyo.
Uy, Joe. Labas ka muna. May ipapakita kami sa 'yo.
Sige, tara.
Wag kang iiyak sa harap ng mga driver.
Okay, ladies.
Kung di n'yo kita ang camera, di rin kayo kita ng camera.
Teka lang. Roberta, usog ka pa.
- Smile. - Nakangiti na!
- Ayan. - Eto na.
- Uy. - Smile pa kayo.
Sige na!
- Manicotti! - Sige na!
Salamat talaga sa inyong lahat na sumama sa akin dito.
Masayang pagkakataon ito para sa 'ting lahat.
Magbubukas na tayo bukas. May menus na rin tayo.
May magaganda tayong table, marami na rin tayong wine.
Pero may mga nagpa-reserve na ba? Wala.
Wala pa,
pero sinusubukan naman nating lahat na ipamalita 'to,
kaya ine-expect ko na grand opening talaga ang mangyayari bukas.
Engrande talaga.
- Di ba? - Oo!
Alam kong magiging busy tayong lahat,
kaya please, magpahinga kayo ngayong araw,
gawin ang mga kailangan n'yong gawin.
May naisip ako. Nakainom na ba kayo ng mga gamot n'yo?
- Oo. - Se.
Okay. Sumunod kayo. May surprise ako sa inyo.
Okay. Thank you.
Matutuwa kayo doon.
- Ayoko sa mga surprise, e. - Exciting talaga 'to.
Tulungan na kita diyan.
- Akin na 'yan. - Akin na lang.
Okay, tara na.
- Sa 'yo na 'yan. - Gusto ka ni Olivia.
Tao lang din siya, e.
- Ano? - Tao lang siya.
Gusto ko rin siya.
E, di, kumilos ka na. Bakit nagpapakatanga ka diyan?
- Di ko alam kung ready na siya, e. - Di ikaw ang magdedesisyon niyan, 'no.
- Alam mo ba ang sabi ng lola ko noon? - Hindi.
"Wag mong hayaan na hadlangan ng dating sakit ang bagong simula."
Salamat.
Sige na.
Basta, kumilos ka, a.
Ang sweet mo naman.
- Pwede ba 'kong humingi ng pabor? - Sige lang.
Hi, Antonella.
Oo naman, susunduin kita.
Oo, sa restaurant.
Isang oras pa, pagkatapos ng class ko. Oo. Sige, see you.
Pasok kayo.
Kaninong salon 'to?
Sa akin. Hairdresser ako.
- Wow. - Sige, upo kayo.
Ito 'yong salon mo?
Oo, upo kayo.
Nagsimula ako dito no'ng 16 ako, tagapunas ng sahig.
Tapos nagtrabaho sa upuan na 'to, tapos sa lahat ng upuan.
Nagtrabaho ako nang nagtrabaho tapos ngayon,
ako na ang may-ari.
Kaya pala ang ganda mo lagi.
Thank you. Tayong mga babae, dapat ramdam nating maganda tayo, di ba?
Kagandahan. Ano ba 'yon?
Magandang tanong 'yan.
Nasa buhok ba natin 'yon? Sa mukha, o katawan natin?
- Oo. - Hindi.
Pakiramdam 'yon. Nasa nararamdaman mo 'yon.
Parang, alam mo na, ramdam mo na maganda ka
pag nakikita ka ng iba, pag ramdam mo na pinapakingan ka,
pag ramdam mo na malakas ka.
Doon mo mararamdaman na maganda ka.
Ang ganda.
Kaya ngayon...
i-celebrate natin ang kagandahan.
Ang ganda niyan.
Nakakakiliti.
Grabe.
Diyos ko po.
Ang ganda!
Tama na, tigilan mo 'ko.
Lumayo ka!
Ang ganda.
Antonella?
Si Olivia 'to. Nandiyan ba kayo?
Joe?
Ano...?
May...
May pa-theme na kayo ngayon?
Prom ba 'to?
Naka-tux ka.
Nakalimutan mo 'to.
'Yong corsage?
A, oo.
Thank you.
Ang ganda mo.
- Ang gwapo mo rin. - Thank you.
Aba, ayan lang pala 'yong juice.
Bantayan mo si Mrs. Reynolds.
May ilalagay lang ako para mas mag-enjoy tayo.
Tingin ko naman, di na masyadong pagrerebelde 'yan dahil legal na.
Painom ako.
Cheers para sa pinakamaganda at pinakanakakatawang babae sa prom.
Sa nag-iisang babae sa prom na 'to.
- Cheers. - Cheers.
Wow. Ang sarap nito, a.
Oo naman.
Joe, ito 'yong kanta.
Pwede ba kitang isayaw?
Oo naman.
Nag-eenjoy ako na kasayaw ka.
Pero kailangan mong mag-promise sa 'kin.
Wag mo 'kong masyadong pupurihin kasi magaling akong mag-slow dance, a.
Ako pa rin 'yong Joe na kilala mo.
Okay.
Parang nasa prom talaga tayo.
- Wag mo na 'kong i-toast. Uminom ka na. - Limoncello!
Limoncello pa.
- Sasakit ang ulo mo bukas. - Oo nga, uminom ka pa ng tubig.
- Tubig! - Tubig!
- Isa nito, anim nito. - Inumin mo na 'yong tubig.
Sige pa. Ayan. Isa pa.
- Hay, naku. - Oo, sige. Ayan. Okay.
Tingnan n'yo...
- Bakit? - Totoo... Totoo ba 'yong dibdib mo?
- Diyos ko po. - Oo.
- Totoo sila. - O, talaga?
- Hindi. - Hindi.
Hindi sila totoo. Eto, pakiramdaman mo, o.
Uy, parang... parang gummy bears!
Pekeng dibdib. Ayoko sa ganyan.
Hindi. Ewan ko ba. Pagkatapos ng dalawang mastectomy,
nagustuhan ko na rin sila.
Ay, naku po.
Pasensiya na.
- Ay, wag kang mag-sorry. - Sorry talaga.
Wag kang mag-sorry. Okay lang ako, 'no.
Habambuhay nang matalbog 'to.
- Habambuhay daw. - Ikaw naman?
- Ano sila... - Hindi.
- Ano? - Di 'yong dibdib mo. Ano'ng kuwento mo?
Sorry.
Alam n'yo, may apat akong anak...
Bale, di...
di na nila 'ko kinakausap, di ko rin sila kinakausap.
Bakit?
Matapang akong nanay.
Pinalaki ko sila na maging matapang katulad ng pagpapalaki sa 'kin.
Kung pwedeng bumalik sa dati, di ko sila papalakihin nang gano'n.
Mamahalin ko sila ngayon...
sa ibang paraan.
Naiintindihan ko.
Ayos lang.
May mga anak ka ba?
- Wala. Di ako kinasal. - Ay, sorry.
Naku, wag. Hindi, mahilig ako sa lalaki. Oo.
Lahat ng klase ng lalaki.
Pero alam n'yo, para sa 'kin, 'yong ideya na may isang lalaki lang sa buhay mo,
sa buong buhay mo, parang, di ko alam,
parang ang boring, e. Alam n'yo 'yon?
Wala akong problema sa mga lalaki. 'Yong mga babae ang problema ko.
Mga babae? Bakit?
Ewan ko, dahil siguro sa itsura ko saka sa ugali ko,
takot sila na baka agawin ko 'yong mga lalaki nila.
Pero grabe naman, kasi hinding-hindi ko gagawin 'yon.
Alam mo, kung buhay pa ang Gianni ko, wala na siya, sumalangit nawa,
hindi kita magiging kaibigan.
Kita n'yo?
Nakita n'yo na ba siyang naghuhugas ng pinggan? Sobrang sexy.
Babayaran pa kita para agawin mo siya sa 'kin.
Kahit anong gusto mo, ibabayad ko sa 'yo.
Di mo dapat naranasan 'yon. Mali 'yon.
Kasi ang bait niya, parang mainit na Italian bread.
Salamat.
Ikaw naman?
Sino ang greatest love mo? Meron ka bang minahal?
Oo. May isa akong minahal noon.
Ano'ng pangalan no'ng lalaki?
Isabella.
Oo, Isabella.
Ano'ng nangyari?
Wala. Walang nangyari.
Kasalanan 'yon. Umalis ako sa kumbento.
Tapos doon na...
Hindi madaling mabuhay sa mundo na hindi tanggap ang pagkatao mo.
Diyos ko.
Grabe naman 'yon.
Teka, eto. Para kay Isabella.
- Para kay Isabella. - Isabella.
- Para sa 'yo.
- Deserve mo ito.
Salamat sa inyo.
Para sa 'yo.
At kay Teresa.
Pagpalain ka.
Ang pamilya mo naman, Antonella?
Ayun, matagal nang wala 'yong mister kong si Gianni.
Pero may tatlong anak kami.
Sa iba't ibang parte ng bansa na sila nakatira.
Siyam na ang apo ko.
Nakakatuwa naman.
Di ko sila madalas makita,
pero proud ako sa kanila dahil magaganda ang buhay nila.
Sobrang saya ko dahil doon.
Salamat para sa araw na 'to. Ang saya-saya, di ba?
- Para sa magaganda nating buhay. - Tama.
- Oo nga. - Talaga!
- Ang saya. - Ayoko nang matulog.
- Ang ganda! - Wow!
Thank you!
Grabe naman. Ang gaganda n'yo naman.
Thank you.
- Salamat kay Gia. - Wala sa nagpintura 'yan, nasa papel 'yan.
Nalasing ako, pero wala akong hangover kasi uminom ako ng tubig.
Ang talino no'n, a!
Joe, papakainin natin ang lahat ngayong gabi.
- Okay? - Okay!
Umpisahan na!
Opening night pa tayo binagyo.
Uy, sorry, late kami. Ang lakas ng ulan sa labas.
- Oh, my God. - Aba, ang legal counsel namin.
Ang ganda mo, a.
- Parang no'ng high school lang. - Asa ka lang na high school ka pa.
- Hello. - Hello.
Grabe, Joe. Ang ganda ng restaurant mo.
Oo.
Ikaw. Ang galing mo. Halika nga.
Wala lang 'yon.
Nga pala...
- Pampasuwerte, pare. - Uy.
Salamat sa pagpunta. Buti dumating kayo.
Ayos.
Tapos na ba 'yong dagsa ng customer?
Tapos na?
Di pa nga nagsisimula.
Oo, wala masyado, e.
Ilan na ba?
Kayo 'yong unang customers namin.
Joey, pupunta raw 'yong kapatid ko kasama ang pamilya niya.
Palagay ko, natakot 'yon na ma-stranded dahil sa ulan.
Taga-Philadelphia kasi sila.
Alam n'yo? Eto ang good news. May dalawang customer tayo.
Bigyan natin sila ng gabi na di nila makakalimutan.
- Tama! - Oo nga!
- Busugin natin sila! - Ihahatid ko kayo sa table n'yo.
Okay.
Ibig sabihin ba, kailangan naming magbayad?
Oo naman. Salamat sa pagpunta.
Ladies, sobrang sarap ng luto n'yo.
Pinakamasarap na hapunan 'to na naranasan ko mula...
kagabi.
Totoo. Ito 'yong pinakamasarap na Italian food na natikman ko.
Oo, ano...
Gumagabi na rin. Pwede na siguro tayong magsara.
Ayun, good job. Ang galing n'yo.
PAGHINGI NG REVIEW SA BON APPÉTIT
CONTRIBUTORS SA NEW YORKER... PAGBATI, TIMEOUT MAG...
NAIS KONG I-FOLLOW UP ANG... PAGBATI, FOOD & WINE
DEAR MR. DURANT, GUSTO KO PO TALAGA ANG TV SHOW N'YO.
MAGBABAGO ANG LAHAT SA ISANG REVIEW N'YO LANG
BISITA PO KAYO - SALAMAT, JOE SCARAVELLA
Pag nagawi ka doon...
Thank you po, Tita Teresa.
Salamat sa pagpunta n'yo.
HINDI NA KAMI TUMATANGGAP NG REVIEW REQUEST
HINDI TUMATANGGAP
BOOKED NA KAMI - BEST OF LUCK
PAUMANHIN, HINDI NAMIN MATATANGGAP ANG IYONG REQUEST.
Ayan. Ito ang balita.
- Para sa 'yo. - Joe!
- Mga suweldo n'yo 'yan. - Wala nang kita 'yong restaurant.
Grabe 'to.
Hindi, 'no.
May sahod kayo kada two weeks. Naka-two weeks na.
Di kayo nagtatrabaho dito nang libre. Sa inyo 'yan, okay?
Maaayos din natin 'to.
- Joe. - Bakit walang dumadating?
Walang hiya ka!
Uy, bakit mo 'ko pinalo?
Pinagkakalat mo na wag kumain sa amin? 'Yon ba ang ginagawa mo?
Hindi lang ako, 'no.
Lahat ng tao dito, gustong magsara 'yon.
Ayoko na di siya tagarito,
na ginagamit niya kayong panghikayat ng customer.
Ginagamit akong panghikayat?
Hindi niya 'ko ginagamit! Nirerespeto niya ako. Di ka nag-iisip!
- Ano ba? - Ang kapal ng mukha mo.
- Antonella! - Tumahimik ka.
- Antonella, uy! Vieni accà. - Lumayo ka sa 'kin.
Mabuting tao si Joe.
Wala siyang inaagaw. Gusto nga niyang ibalik 'yong restaurant.
Night, Joe.
- Good night. - Night, Joe.
- Night. - Good night, Joe.
- Night, Joe. - Sa susunod na lang.
- Good night sa inyo. - Good night, Joey.
- Kumusta'ng klase mo? - Okay naman.
Mabuti.
Ano, gaano kalala?
Parang wala na tayong magagawa.
Ginawa ko na ang lahat. Wala talagang pumupuntang customer.
Dalawang beses na akong tumawag saka nag-email sa mga critic.
Baka magka-restraining order na 'ko doon sa iba.
Kaya maghihintay na lang ako, tapos bukas siguro
sasabihin ko na sa lahat na di na talaga kayang patakbuhin 'to.
Hindi, di mo pwedeng sabihin 'yan.
Sandali lang. Kung ayaw nilang pumunta dito,
ikaw na lang ang pumunta sa kanila.
Dalhin mo sa kanila.
- Pwede siguro 'yon. - Ano ba?
Alam mo, hindi 'yong mga pagkakamali mo
ang pagsisisihan mo sa huli. Matatanggap mo rin 'yon, e.
Ang pagsisisihan mo, 'yong mga pagkakataon na di mo ginawa ang isang bagay.
Ito 'yong pagkakataon na 'yon, Joe.
Mr. Durant?
Hello.
A, ayoko.
Gusto ko munang sabihin na alam ko, di tamang biglaan na lang akong pumasok.
- Pasensiya na. - Sino ka?
- Sorry, ako si Joe Scaravella. - Di ka pwedeng pumasok bigla. Ano ba 'to?
- Hindi. - Tatawag ako ng security.
- Magbubukas ako ng Italian restaurant. - Michael.
Imbes na mag-hire ng professional chefs...
- Taylor? - ...mga lola ang hinire ko.
Okay.
Gusto ko kasing iparamdam sa mga tao 'yong pakiramdam nila
noong bata pa sila at pinagluluto pa sila ng mga mahal nila sa buhay.
- Mga lola ang nagluluto? - Oo, mga Italian na lola.
Nababaliw ka na ba?
Medyo, pero di naman malala.
Passionate lang ako sa pagkain, saka gusto kong matikman mo 'to.
- Hindi, wag. - Kahit tatlong putahe lang?
Tingnan mo 'to. Strangolapreti 'to.
Nagpasa-pasa ito sa pamilya.
- Seryoso ba 'to? - May spinach 'to.
- Ricotta naman 'to. - Hay.
Burro fuso saka sage. Simple lang.
Niluto ito ng iba't ibang lola galing sa iba't ibang lugar sa Italy.
May cannolis din para sa dessert.
Lutong bahay lahat 'to. Mga lola ang nagluto.
Okay.
Enoteca Maria.
Enoteca Maria, pangalan 'yon ng nanay ko.
- Sa Staten Island. - Oo.
Okay, Joe,
alam mong mga restaurant sa Manhattan ang nire-review ko.
Three-star, two-star, one-star Michelin restaurants dito saka sa ibang bansa.
Mismo. Kaya nga ako nandito.
Kung kaya, baka pwede mong i-review ang Enoteca Maria sa weekend.
Sa weekend...
Puno na ang schedule ko hanggang January.
Kaya sa susunod na maisipan mo na magbukas ng restaurant,
pagplanuhan mo nang mabuti.
Inaamin ko.
Wala akong magandang business plan. Tama ka do'n.
Pero may maganda akong plano para sa restaurant.
Kasi di lang 'to restaurant,
tungkol ito sa pamilya, 'yong maranasan ng mga tao ang pamilya.
Lalo na 'yong mga wala nang pamilya.
Saka 'yong mga lola na nagluluto sa amin, magagaling sila.
Di ako humihingi sa 'yo ng pabor dito.
Gusto ko lang na maranasan mong kumain sa restaurant namin.
Subukan mo lang.
Special ang restaurant na 'to.
- Sumagot ka. - Wag kayong mag-alala.
Sumagot ka.
Voicemail na naman.
Sana ayos lang si Joe.
Sana walang nangyaring masama. Di siya nasaktan o nasugatan.
Baka nasa daan lang siya.
Hindi nasaktan si Joe. Di lang siya nagpapakita.
Alam ko ang sinasabi mo.
At di ako natutuwa.
Dadating si Joe!
Totoo ba?
Ano'ng sabi ko?
Walang may pakialam sa atin, sa niluluto natin, sa mga kuwento natin.
Walang may pakialam.
Mga matatanda tayo na isinantabi na. Naiintindihan n'yo?
- 'Yon tayo. - Sabihin mo sa sarili mo 'yan.
- Oo, di ako naniniwala do'n. - Mahigit isang buwan na tayong bukas.
May kumain na ba dito na di kaibigan o kapamilya?
Di tayo importante. Walang kuwenta.
Walang aalala sa atin sa kahit ano.
Okay. Kita mo 'yong pinto?
Wag kang tatama do'n pag lumayas ka na.
Dahil may halaga ako dito!
Importante 'to sa 'kin!
Hindi ako isinantabi. Di ko 'yon nararamdaman kagaya mo!
- Wag mo'ng simulan. Tama na. - Lumayas ka na. Di ka namin kailangan!
Tumahimik kayo! Ano ba! Nakakahiya kayo.
Hindi tayo madaling sumuko. Hindi kayo susuko.
Matatalino tayong babae. Malalakas.
Magaganda tayong babae, dumadaloy sa atin ang dugong Italian.
Marami na rin tayong pinagdaanan.
Hindi ko hahayaan na matapos ito na magkakagalit tayo.
Tama ka diyan.
Salamat.
Okay.
- Sige. - Okay, Bologna, sige na.
Uy.
- Joe! - Kumusta kayo?
Uy, Joe.
- Kumusta? - Uy.
Okay, kung ano man 'yan, maaayos din 'yan.
Salamat para do'n.
Sa totoo lang, sana may dala akong magandang balita
dahil sobrang sasarap n'yong magluto.
Totoo 'yon.
Deserve n'yo na magpatuloy pa tayo dito sa restaurant.
Masasabi ko siguro na gustong-gusto ko talaga
na ituloy pa rin itong negosyo.
Hindi lang para sa akin, para rin sa nanay ko.
Para rin sa inyong lahat.
Sobrang special n'yo sa akin, sobrang importante n'yo.
Pero...
ang totoo niyan, hindi na natin kayang buksan pa rin 'to.
Gusto kong magpasalamat sa inyo saka humingi ng tawad.
Ginawa mo naman ang makakaya mo. Proud na proud kami sa 'yo.
- Ang galing mo. - Ginawa natin ang lahat, Joe.
Magiging proud sa 'yo ang nanay mo.
Thank you.
Magiging proud siya.
Oo.
Alam n'yo? Parang pamilya naman na tayo. Di ba?
Kung 'yon ang napala natin sa experience na 'to,
panalo pa rin tayo.
- Kaya thank you. - Thank you.
Oo nga.
"Ang pamilya na pinili mo."
Kami 'yon.
Naku, may problema tayo. Ang daming pagkain sa kusina.
Di naman tama kung itatapon na lang 'yon, Joe.
Wag nating itapon.
Ba't di na lang natin imbitahan 'yong mga pamilya natin, kaibigan, kahit sino,
tapos magkaroon tayo ng masayang hapunan?
- Sige! - Magandang ideya 'yan.
- Oo nga, mag-party tayo. - Di ba?
- Tama! - Uminom tayo ng limoncello!
- Hindi! - Hindi!
- Nakarating ang wingman ko. Buti naman. - Nice to see you.
Si Olivia nga pala. Sila 'yong mga katrabaho ko.
Ako si Vito. Nice to meet you.
- Upo lang kayo kahit saan, okay? - Oo, family style ang setup natin.
- Ito 'yong pinsan ko, si Tammy. Tammy! - Hi! Nice to meet you!
- Ang ganda mo, a. Salamat sa pagpunta. - Salamat. Ang ganda nito.
Totoo 'yan. Pare, kumusta?
- Buti nakarating kayo. - Congrats.
Gusto ko lang sabihin, babayaran agad kita pag nabenta na 'to.
Tigilan mo 'yan. Ikaw ang bida ngayon.
Wag mong isipin 'yon.
Oo nga. Ano ba, proud kami sa 'yo.
- Ikaw na'ng maghahatid sa kanila sa table? - Nagugutom na 'ko.
Thank you.
Uy, nakapunta ka. Salamat sa pagpunta.
- Ang ganda mo. - Joey.
Good to see you. Buti, nakarating kayo.
- Uy. - Kumusta?
Nabalitaan ko kagabi 'yong desisyon mo. Nakakalungkot naman.
Negosyante rin ako, di ko hihilingin na mangyari 'yon kahit na kanino...
Parang tribute 'yan. Parte rin ng history nitong building kaya di namin inalis.
Ang ganda ng ginawa mo. Salamat.
O, sige...
Ibibigay ko lang 'to. Aalis na rin ako.
Hindi, maupo ka. Kumain ka, inumin natin 'to.
Mag-iinuman tayo mamaya, okay? Maupo ka na, dito ka maghapunan.
Maraming naghihintay ngayon na maranasan ang mga luto n'yo.
Handa na kayo?
- Oo naman! - Tara na!
- Handa na! - Okay.
Tama na.
Ang daming asin niyan!
- Eto na. - Ibuhos mo.
- Mukhang masarap. - Ang sarap!
Eto, tikman mo 'to.
Okay.
Sobrang sarap. Grabe.
Oh, my God.
Pakipasa 'to.
- Mapa-proud ang mga lola natin. - Para sa mga lola natin.
Para sa mga lola.
Excuse me. Pwede ba kayong lumabas muna dito?
Ano'ng ginawa namin?
Sige.
Yeah!
Ang sarap!
JOEY, SANA SOBRA PA DITO ANG NAIPAMANA KO SA 'YO.
LOVE, MAMA
Ano'ng meron?
Ano...
Pasensiya na sa istorbo. Salamat din sa oras mo.
Thank you.
Noong sinabi ng editor kong si Edward Durant
na sumulat ako ng review para sa Enoteca Maria,
isang bagong Italian restaurant
sa 27 Hyatt Street, Staten Island, New York,
nahikayat akong tingnan kung ano ang maganda sa pagkuha
ng mga totoong lola kaysa sa mga sikat na chef.
Ang natuklasan ko kalaunan
ay isang maliit na kakaibang restaurant na maganda ang design,
na may welcoming na mga decor,
na higit pa sa masasarap na pagkain ang inihahain.
Naghahain sila ng pamilya.
Okay 'to!
- Nagawa mo, pare. - Nagawa natin.
Maganda raw ang design. 'Lika nga.
Naghahain sila ng kasaysayan at kultura.
Galing mo, Joey!
Naghahain sila ng hene-henerasyong kuwento at tradisyon.
Kaya kung gusto mo ng masarap na pagkain, wag ka sa Enoteca Maria pumunta.
Pero kung gusto mo ng masarap na pagkain na hindi lang bubusog sa 'yo,
pero bubuhayin din ang pagkatao mo, bilisan mo na,
bisitahin ito para sa isang pamilya
kung saan puwede mong maranasan na maipagluto ulit
ng taong pinakamamahal mo.
Wag kakalimutang order-in ang capuzzelle.
Hello?
Sadie?
Oo, si Sadie 'to.
Si Mama 'to.
Ma?
Oo.
Kumusta? Okay ka lang ba?
Oo.
ENOTECA MARIA - NAGHAHAIN NG PAMILYA
Nag-aalinlangan sila, pero ako, hindi.
Sabi ko, ide-design ko 'tong lugar. Tingnan n'yo naman ngayon.
- Ang ganda nga ng design. - Pwede ka bang mahiram muna?
Okay, magsalin pa tayo dito. Ayos lang ba kayo?
- Ang sarap. - Counselor?
- Nagawa mo lahat 'to. - Hindi, 'no. Nagawa natin.
Naku. Kailangan natin ng isa pang server kasi may finals ako.
Flowers na naman?
Wag ka munang magdala para ma-miss ka niya.
- Kumusta? Okay lang ba lahat? - Okay na okay, anak.
- Kumusta diyan? - Naka-wool sweater ako sa tabi nito!
Oo, sorry sa ulo ng tupa saka sa mata pero mabenta kasi.
- Ang sarap ng luto niya. - Nagtatrabaho ako.
Naiintindihan ko. Babalik ako. Magpapahangin lang.
- Enjoy, Joe. - Okay.
Proud ako sa inyo.
FIFTEEN YEARS NANG BUKAS ANG ENOTECA MARIA.
NASA STATEN ISLAND NY PA RIN SILA.
NGAYON, MGA LOLA SA IBA'T IBANG PANIG NG MUNDO NA
ANG NAGLULUTO SA KANILA.
KUMAKAIN PA RIN SA RESTAURANT SI BRUNO.
HINDI NA SIYA PINAGBABAYAD NI JOE.
KAYA TAWAG NA KAYO PARA MAGPA-RESERVE.
ITUTURING NILA KAYONG PAMILYA.
AT PARA SA MGA MALALAKAS ANG LOOB...
NASA MENU PA RIN ANG CAPUZZELLE.
GOOD LUCK SA LAHAT! ANG SARAP - BEST FOOD EVER
Nagsalin ng Subtitle: K. Erilla
PARA KINA MARGARET AT AMIL MACCIE